Auctorem fidei

Constitutio apostolica Pii VI, datata die XXVIII augusti MDCCXCIV (28 augusti 1794), qua propositiones LXXXV ex actis et decretis synodi pistoriensis (1786) damnantur.

Texto latino établi à partir de l'édition bilingue latin-espagnol publiée à Mallorque (Felipe Guasp, 1814), reproduisant le texte officiel de la Reverenda Camera Apostolica (Roma, 1794). OCR Google Books, extraction de la colonne latine, nettoyage automatique. Voir le .meta.yaml pour le sha256 et la source.

Santissimi Domini nostri Domini Pii divina Providentia Papæ VI damnatio quamplurium propositionum excerptarum ex libro italico idiomate impresso sub titulo : Attié Decreti del Concilio Diocesano di Pistoya dell' anno MDCCLXXXVI . In Pistoya per Atto Bracali , Stampatore Vescovile .= Con approvazione : cum prohibitione ejusdem libri , et aliorum quorumcumque in ejus defensionem tam forsan editorum, quam in posterum edendorum . = Roma MDCCXCIV. Ex Typographia Rev. Camera Apostolica. PIUS EPISCOPUS. Servus Servorum Dei. Universis Christifidelibus salutem, et apostolicam benedictionem. Auctorem fidei , et consummatorem Jesum aspicientes

nos jubet Apostolus (a) sedulo recogitare qualem , quantamque ille sustinuit á peccatoribus adversum semetipsum contradictionem , ut ne laboribus, et periculis defatigati deficiamus aliquando animis nostris , peneque concidamus . Hac saluberrima cogitatione muniri nos ac refici tum maxime necessum est cum adversus corpus ipsummet Christi , quod est Ecclesia (b) diræ istius , nec unquam desituræ conjurationis astus aerius exardescit: ut áDomino confortati , et in potentia virtutis ejus , scuto fidei protecti resistere possimus in die male , et omnia tela iniquissimi ignea extinguere (c) . In hoc sane motu temporum , in hac rerum perturbatissima conversione gravis est quidem bonis omnibus contra omnes cujusque generis Christianinominis hostes colluctatio subeunda: Gravior Nobis quibuspro credita pastorali nostræ solicitudini gregis totiuscura, et moderatione , major cunctis Christianæ Religionis zelus incumbit(d). (a) Ad Hebræos 12 . (b) Ad Coloss. 1 . (c) Ad Ephes. 6. (d) S. Ciricius ad Himerium

Verum in hac ipsa oneris gravitate , quæ humeris nostris imposita est , portandi onera omnium, qui gravantur, quo magis conscii Nobis sumus infirmitatis nostræ, eo firmiorem in spem erigit Nos , et sublevat apostolici hujusce muneris in persona B. Petri divinitus instituta ratio ut qui semel tradita sibi á Christo Ecclesiæ gubernacula nunquam derelicturus erat , ipse apostolicæ gubernationis onera in illis portare , non desineret, quos ei Deus protegendos perpetua succesione, ac tuendos hæredes dedisset . Et in hisce quidem ærumnis quæ undique circumstant , ad cæterarum molestiarum velut cumulum accessit , ut unde oportuerat Nos gaudere majorem inde tristitiam hauriremus. Quippe cum aliquis sacrosantæ Eccelsiæ Dei præpositus sub Sacerdotis nomine ipsum Christi populum á tramite veritatis in præceps deviæ persuasionisavertit , et hoc in amplissima urbe , tum plane est geminada lamentatio , et major solicitudo adhibenda (a). Fuit sane non in ultimis terris , verum in media luce Ita- (a) S. Gælest.

I. Ep. 12. ap.

liæ , sub oculis Urbis , et prope Apostolorum limina ; fuit Episcopus duplicis Sedis honore insignis ( Scipio de Riccis , antea Episcopus Pistoiren. , et Praten. ) , quem ad Nos pro pastorali munere suscipiendo accedentem paterna caritate com- plexi sumus , qui vicissim Nobis , atque huic Apostolicæ Sedi in ipso sacræ suæ ordinationis ritu debitam fidem , et obedientiam solemnis jurisjurandi religione obstrinxit . Atque is ipse non longo intervallo posteaquam á complexu nostro cum osculo pacis dimissus ad commissas sibi plebes accesit , coacerbatorum per versæ sapientiæ magistrorum fraudibus circumventus eo cœpit intendere ut quam superiores Antistites ex ecclesiastica regula laudabilem,et pacatam christianam institutionisformamjam pridem invexerant , ac pene defixerant , non ille pro eo ac de. bebat , tueretur , coleret ,perficeret , sed contra per speciem introducido fictæ reformationis importunis inducendis novitatibus perturbaret , convelleret , funditus everteret. Quin etiam cum et hortatu nostro ad Synodum Dioecesanam animum adjunxisset, præfracta ejus in suo sensu pertinacia effectum est , ut unde remedium aliquod vulnerum petendum erat , inde gravior pernicies enasceretur.

Sane postquam Synodus hæc Pistoriensis é latebris erupit, in quibus aliquandiu abdita delituit , nemo fuit de summa religione pie , sapienterque sentiens , qui non continuo adverte- rit , hoc fuisse auctorum consilium, ut quæ antea per multiplices libellos pravarum doctrinarum semina sparserant , ea in unum velut corpus compingerent , proscriptos dudum errores exsuscitarent , apostolicis , quibus proscripti sunt , decretis fidem auctoritatemque derogarent . Quæ cum cerneremus , quo graviora sunt per sese , tanto impensius pastoralis nostræ solicitudinis opem efflagitare, mentem convertere non distulimus ad ea capienda consilia , que surgenti malo vel sanando, vel comprimendo accomodatiora viderentur. A que in primis sapientis moniti memores prædecessoris nostri Beati Zosimi , ea quæmagna sunt ,magnum pondus exâminis desiderate (a). Synodum ab Episcopo editam primum quatuor Episcopis , aliisque adjunctis á Clero sæculari Theologis examinandam comissimus : tum et plurium S. R. E. (a) S. Zosimus Ep. 2. ap. Coust

Cardinalium , aliorumque Episcoporum congregationem deputavimus , qui totam actorum seriem diligenter perpenderent,loca inter se dissita conferrent, excerptas sententias discuterent quorum suffragia coram Nobis voce et scripto edita excepimus : qui et Synodum universe reprobandam , et plurimas inde collectas propositiones , alias quiden per sese, alias attenta sententiarum connexione plus minusve acribus censuris perstringendas censuerunt . Quorum auditis perpensisque animadversionibus illud quoque nobis curæ fuit , ut selecta ex tota Synodo præcipua quædam pravarum doctrinarum capita , ad quæ potissimum fusæ per Synodum reprobandæ sententiæ directe, vel indirecte referuntur , in certum deinceps ordinem redigerentur, eisdemque sua cuique peculiaris censura subjiceretur. Ne vero ex hac ipsa tametsi accuratissime peracta , sive locorum collatione , sive sententiarum disquisitione pervicaces homines obtrectandi occasionem arriperent , ut huic forte jam parate calumniæ obviam iretur, sapienti consilio uti statuimus , quod in emergentibus hujusmo-

di periculosis noxiisve novitati- des bus reprimendis plures nostri sanctissimi prædecessores , tum et gravissimi Antistites , ac generales etiam Synodi rite , cau- Prelados teque adhibitum , illustribus exemplis testatum , commendatumque reliquissent. Norant illi versutam novatorum fallendi artem , qui catholicarum aurium offensionem veriti, captionum suarum laqueos persæpe student subdolis verborum involucris obtegere ,ut inter discrimina sensuum (a) latens error lenius influat in animos, fiatque ut corrupta per bre, vissimam adjectionem, aut commutationem veritate sententiæ confessio quæ salutem operaba tur subtili quodam transitu vergat in mortem. Atque hæc quidem involuta , fallax disse rendi ratio , cum in omni ora tionis genere vitiosa est , tum in Synodo minimeferenda , cujus est hæc laus præcipua eam mucho in docendo dilucidam consectari dicendi rationem, quæ nullum offensionis periculum relinquat. Quo in genere proinde si quid peccatum sit , hac nequeat, quæ afferri solet , subdola excиsatione defendi , quod quæ alicubi durius dicta exciderint , ea locis aliis planius explicata, (a) S. Leo M. Ep. 129. edit. B

autetiam correcta reperiantur, quasi procax isthæc affirmandi et negandi , ac secum pro libitopugnandi licentia, quæfraudulenta semper fuit novatorum astutia ad circumventionem erroris , non potius ad prodendum, quam ad excusandum errorem valeret. Aut quasi rudibus prasertim , qui in hanc vel illam forte inciderint partem Synodi vulgari lingua omnibus expositæ , præsto semper essent alia, quæ inspicienda forent , dispersa loca , aut his etiam inspectis satis cuique facultatis suppeteret ad ea sic per sese componenda , ut quemadmodum perperam isti effutiunt , erroris omne periculum effugere valerent. Existiosissimum profecto insinuandi erroris artificium, quod in Constantinopolitani Antistitis Nestorii litteris jam olim sapienter detectum gravissima reprehensione prædecessor noster Calestinus (a) coarguit ; quibus nempe in litteris vestigatus veterator ille deprehensus , et tentus , suo se multiloquio labefaciens , dum vera involvens obscuris, rursus utraque confundens vel confiteretur negata , vel niteretur negare confessa. Ad quas depellendas insidias nimium sa- : (a) S. Cælest. Ep. 13. n. 2.

pe omni ætate renovatas non alia potior via inita est , quam ut camino iis exponendis sententiis , quæ exponer sub latibulo ambiguitatis peri- bozadas culosam suspiciosamque invol vunt discrepantiam sensuum, perversa significatio notaretur , cui subesset error , quem catholica sententia reprobaret. ba Quamet Nos moderationis plenam rationem eo libentius amplexi sumus quo magis adreconciliandos animos et ad uni tatem spiritus in vinculo, pacis adducendos ( quod favente Deo in pluribus gaudemus jam feliciter evenisse ) , magno fore adjumento prospeximus , provi dere primum , ne pertinacibus, si qui supererunt , quod Deus avertat , Synodi sectatoribus integrum sit posthac ad novas turbas ciendas , justæ suæ damnationis consortes veluti ac socias sibi adsciscere scholas catholicas , quas invitas plane ac repugnantes,per detortam quamdam affinium vocabulorum similitudinem in expressa , quam illæ testantur sententiarumdissimilitudine , inpartes suas pertrahere nituntur. Deinde si quos imprudentes aliqua fefellit adhuc præconcepta mitior opinio de Synodo , his etiam omnis conque- •tencias

rendi locus præcludatur , qui si recte sapiunt , ut videri volunt, agre ferre nequeant doctrinas damnari sic denotatas , quæ errores præseferant , a quibus ipsi profitentur se longissime abesse. Nec dum tamen satis ex animo lenitati nostræ factum putavimus , seu verius caritati , quæ urget Nos erga fratrem nostrum, cui omni ope volumus, si adhucpossumus subvenire(a) . Caritas nempe illa urget Nos, qua inductus prædecessor noster Cælestinus (b) etiam contra fas , seu majori quam fas esse videretur , patientia Sacerdotes corrigendos expectare non abnuebat. Magis enim cum Augustino , Milevitanisque Patribus volumus , et optamus homines prava docentes pastorali cura inEcclesia sanari , quam desperata salute ex illa resecari , si necesitas nulla compellat (c). L Quam ad rem , ne quod genus officii ad hucrandum fratrem prætermissum videretur , præfatum Episcopum , antequam ad ulteriora progrederemur, amantissimis litteris ad eum jussu nostro datis ad Nos acciendum (a) S. Cælest. Ep. 14. ad populum (b) Ep. 13. ad Nest. n. 9. (c) Epist. 176. n. 4. 178. n.

duximus , polliciti fore , utbenevolo animo á Nobis exciperetur , nec vetaretur , quin , que in rem suam facere sibi viderentur , libere , aperteque expromeret . Nec vero spes Nos omnis deseruerat fieri posse , ut siquidem animum illum docibilem afferret , quem ex Apostoli sententia in Episcopo maxime Augustinus ( a) requirebat cum simpliciter , et candide omni remota concertatione , et acerbitate recognoscenda ei proponerentur præcipua doctrinarum capita , quæ visa essent majori animadversione digna , tum facile sese ipse colligens non dubitaret, quæ ambigue posita essent , in saniorem sensum exponere, quæve manifestam pravitatem præ. seferrent , aperte repudiare : atque ita magna cum sui nominis existimatione, tum lætissima bonorum omnium gratulatione , pacatissima , qua fieri posset ratione orti in Ecclesia strepitus optatissima correctione comprimerentur (b). Nunc vero cum ille oblato beneficio incommodæ valetudinis nomine minus utendum sibi esse censuerit , differre jam non (a) Lib. 4. de Baptism. cont. (b) S. Cælest. Ep. 16 n. 2.

possurins, quin apostolico nostro muneri satisfaciamus. Non unius tantummodo alteriusve Diœcesis periculum agitur. Universalis Ecclesiaquacumque novitate pulsatur (a). Undique jam pridem non expectatur modo , verum assiduis repetitis precibus efflagitatur suprema Apostolicæ Sedis juditium. Absit , ut vox Petri in illa unquam Sede sua conticescat , in qua perpetu) vivens ille acpræsidens præstat quærentibus fidei veritatem (b). Tuta non est in talibus longior conniventia , quia tantundem pene criminis est connivere in talibus , quanti est tam irreligiosa prædicare (c). Abscidendum igitur tale vulnus , quo non unum membrum læditur , sed totum corpus Ecclesiæ sauciatur (d). Atque divina opitulante pietate providendum ut amputatis dissentio nibus fides catholica inviolata servetur , et his , qui prava defendunt , ab errore revocatis , nostra auctoritate , quorum fides probata fuerit , muniantur(e). 1 Implorato itaque cum assiduis nostris tum et piorum Chris- (a) S. Cælest. Ep. 21. ad Episc. (b) Chrysol. Ep ad Eutychem. (c) S. Cælest. Epist. 12. n (d) Id. Epist. 11. Cyrill. n. (e) S. Leo. M. Epist. 23. Flaviano

tifidelium privatis publicisque precibus Spiritus Sancti lumine, omnibus plene et mature consideratis , complures ex actis, et decretis memoratæ Synodi propositiones, doctrinas , sententias, sive expresse traditas , sive per ambiguitatem insinuatas suis , ut præfatum est , cuique appositis notis , et censuris damnandas et reprobandas censuimus , prout hac nostra perpetuo valitura constitutione damnamus , et reprobamus . Sunt, autem quæ sequutur . De obscuratione veritatum in Ecclesia. Ex Decr . de Grat. §. 1 .

I. Propositio quæ asserit postremis hisce sæculis sparsam esse generalem obscurationem super veritates gravioris momenti spectantes ad Religionem, et quæ sunt basis fidei , et moralis doctrinæ Jesu Christi. Hæretica. De potestate communitatiEcclesiæ attributa ut per hanc Pastoribus communicetur. Epist. Convoc.

II. Propositio quæ statuit po-

testatem á Deo datam Ecclesiæ, ut communicaretur Pastoribus , qui sunt ejus ministri pro salute animarum . 1 Sic intellecta , ut á communitatefidelium in Pastores derivetur ecclesiastici ministerii , ac regiminis potestas . Hæretica. De capitis ministerialis denominatione Romano Pontifici attributa. Decr. de Fide §. 8.

III. Insuper quæ statuit Romanum Pontificem esse caput ministariale. Sic explicata, ut Romanus Pontifex non á Christo in persona B. Petri , sed ab Ecclesia potestatem ministerii accipiat , qua velut Petri successor , verus Christi Vicarius ,ac totius Ecclesiæ caput pollet in universa Ecclesia. Hæretica. Depotestate Ecclesiæ quoad constituendam et sanciendam exteriorem disciplinam. Decr. de Fide §§. 13. 14.

IV. Propositio affirmans , abusum fore auctoritatis Ecclesiæ transferendo illam ultra limites doctrinæ , ac morum, eteam

extendendo ad res exteriores , et per vim exigendo id quod pendet á persuasione , et corde , tum etiam , multo minus, ad eam pertinere , exigere per vim exterioremsubjectionem suis decretis . Quatenus indeterminatis illis verbis extendendo ad res exteriores notet velut abusum auctoritatis Ecclesiæ , usum ejus potestatis acceptæ á Deo , qua usi suntet ipsimet Apostoli in disciplina exteriore constituenda , et sancienda. Hæretica.

V. Qua parte insinuat , Ecclesiam non habere auctoritatem subjectionis suis decretis exigendæ aliter quam per media, quæ pendent á persuasione. Quatenus intendat Ecclesiam non habere collatam sibi á Deo potestatem non solum dirigen di per consilia , et suasiones sed etiam jubendi per leges, ac devios contumacesque exteriore judicio ,ac salubribus pœnis coercendi , atque cogendi. Ex Bened. XIV. in Brevi Ad assiduas anni 1755. Primati , Archiepiscopis , et Episcopis Regni Polon. Inducens in systema alias damnatum ut hæreticum. C

Jura Episcopis præter fas attributa. Decr. de Ord. §. 25 .

VI. Doctrina Synodi , qua profitetur persuasum sibi esse , Episcopum accepisse á Christo omnia jura necessariapro bono regimine suæ Diœcesis . Perinde ac si ad bonum regimen cujusque Diœcesis necessariæ non sint superiores ordi. nationes spectantes sive ad fidem , et mores , sive ad generalem disciplinam, quarumjus est penes Summos Pontifices , et Concilia generalia pro universa Ecclesia . Schismatica , ad minus erronea.

VII. Item in eo quod hortatur Episcopum ad prosequendam naviter perfectiorem ecclesiasticæ disciplinæ constitutionem , idque , contra omnes contrarias consuetudines exemp- , tiones , reservationes , quæ adversantur bono ordini Diœcesis, majori gloriæ Dei , et majori ædificationi Fidelium . Per id quod supponit Episcopofas esse propio suo judicio, et arbitratu statuere , et decernerecontra consuetudines, exeтрtiones , reservationes , sive quæ in universa Ecclesia, sive etiam in unaquaque provincia locum habent, sine venia , et interventu supertoris hierarchicæ potes-,

tatis , á qua inductæ sunt , aut probata ,et vim legis obtinent. S Inducens in schisma , etsubversionem hierarchíci regiminis, erronea.८

VIII. Item quod et sibipersuasum esse ait , jura Episcopi á Jesu Christo accepta pro gubernanda Ecclesia nec alterari , nec impediri posse , etubi contigerit horum jurium exercitium quavis de causa fuisse interruptum, posse semperEpiscopum , ac debere in originaria sua jura regredi , quotiescumque id exigit majusbonum suæ Ecclesiæ . In eoquodinnuitjurium episcopalium exercitium nulla superiori potestate præpediri , aut carceri posse , quandocumque Episcopus propio judicio censuerit minus id expedire majori bono suæ Ecclesia. Inducens in schisma, et subversionem hierarchici regiminis, erronea . Jus perperam tributum inferioris Ordinis Sacerdotibus in decretis fidei , et disciplinæ. Epist. Convoc.

IX. Doctrina, quæ statuit reformationem abusuum circa ecclesiasticam disciplinam in Sy-

nodis Diœcesanis ab Episcopo, & Parochis æqualiter pendere, ac stabiliri debere : ac sine libertate decisionis indebitam fore subjectionem suggestionibus, et jussionibus Episcoporum. Falsa , temeraria , episcopalis auctoritatis læsiva , regiminis hierarchici subversiva , favens hæresi Erianæ á Calvino innovatæ . Ex Ep. Convoc . Ex Ep . ad Vic. For. ex Orat. ad Syn. §. 8. ex Sess . 3 .

X. Item doctrina , qua Parochi , aliive Sacerdotes in Synodo congregati pronuntiantur una cum Episcopo judices fidei, et simul innuitur judicium in causis fidei ipsis competere jure proprio , et quidem etiam per ordinationem accepto. Falsa , temeraria , ordinis hierarchici subversiva , detrahens firmitati definitionum, judiciorumve dogmaticorum Ecclesiæ , ad minus erronea. Orat . Synod. §. 8 .

XI. Sententia enuntians veteri majorum instituto ab apostolicis usque temporibus ducto, per meliora Ecclesiæ sæcula servato , receptum fuisse ut decreta, aut definitiones, aut sententiæ etiam majorum Sedium non

acceptarentur,nisirecognitæ fuissent , et approbatæ á Synodo Diœcesana . Falsa , temeraria , derogans pro sua generalitate obedientiæ debitæ constitutionibus apostolicis, tum et sententiis ab hierarchica superiore legitima potes tate manantibus, schisma fovens, et hæresim. Calumniæ adversus aliquas decisiones in materiafidei ab aliquot sæculis emanatas . De fide §. 12 .

XII. Assertiones Synodicomplexive acceptæ circa decisiones in materia fidei ab aliquot saculis emanatas , quas perhibet velut decreta ab una particulari Ecclesia , vel paucis Pastoribus profecta , nulla sufficienti auctoritate suffulta , nata corrumpendæ veritati fidei, ac turbis excitandis , intrusa per vim, équibus inflicta sunt vulnera nimium adhuc recentia. Falsæ , captiose, temerariæ, scandalosæ , in Romanos Pontifices, et Ecclesiam injuriose, debitæ apostolicis constitutionibussia obedientiæ derogantes schismaticæ , perniciose , ad minus erroneæ.

De pace dicta Clementis

IX. Or. Synod. §. 2. in nota.

XIII. Propositio relata inter acta Synodi , quæ innuit Clementem IX pacem Ecclesiæ reddidisseper approbationem distinctionis juris, et facti in subscriptione formularii ab Alexandro VII præscripti. Falsa , temeraria , Clementi IX injuriosa.

XIV. Quatenus vero ei distinctioni suffragatur , ejusdem fautores laudibus extollendo, et eorum adversarios vituperando. Temeraria, perniciosa , Summis Pontificibusinjuriosa, schisma fovens et hæresim. fomentadora heregia. De coagmentatione corporis Ec- De clesiæ . Append. n. 28.

XV. Doctrina , quæ propoponit Ecclesiam considerandam ne velut unum corpus mysticum siderar coagmentatum ex Christo capi- co te ,et Fidelibus , qui sunt ejus Christo membra per unionem ineffabi- de lem , qua mirabiliter evadimus bros cum ipso unus solus Sacerdos, mediante una sola victima , unus solus maravillosamente adorator perfectus Dei Patris in lo spiritu et veritate . un Padre Intellecta hoc sensu , ut ad corpus Ecclesiæ non pertineant que

nisi Fideles , qui sunt perfecti adoratores in spiritu , et veritate . Hæretica. De statu innocentiæ. De Grat . §§. 4.7. De Sacram. in gen. § . 1 . De Pænit . §. 4.

XVI. Doctrina Synodi de statu felicis innocentiæ , qualem eum repræsentat in Adamo ante peccatum complectente non, modo integritatem , sed et justitiam interiorem , cum impulsu in Deum per amorem caritatis, atque primævamsanctitatem aliqua ratione post lapsum restitutam . Quatenus complexive accep ta innuit statum illum sequelam fuissc creationis debitum ex naturali exigentia , et conditione humanæ naturæ , non gratuitum Dei beneficium. Falsa , alias damnata in Bajo ; et Quesnelio , erronea , favens hæresi Pelagianæ . De immortalitate spectata , ut naturali conditione hominis. De Bapt. §. 2 .

XVII. Propositio his verbis

enuntiata : Edocti ab Apostolo spectamus mortem non jam ut naturalem conditionem hominis, sed revera ut justam pœnam culpæ originalis . Quatenus sub nomine Apostoli subdole allegato insinuat mortem , quæ in præsenti statu inflicta est velut justa pœna peccati per justam subtractionem immortalitatis non fuisse naturalem conditionem hominis, quasi immortalitas non fuisset gratuitum beneficium , sed naturalis conditio. Captiosa , temeraria , Apostolo injuriosa , alias damnata. De conditione hominis in statu naturæ . De Grat . §. 10. XVIII . Doctrina Synodi enuntiansper lapsum Adami Deum annuntiasse promissionem futuri Liberatoris , et voluisse ✓consolari genus humanum per spem salutis , quam J. C. allaturus erat tamen Deum voluisse, ut genus humanum transi ret per varios status , antequam veniret plenitudo temporum, ae primum ut in statu naturæ homo relictus propiis luminibus disceret de sua cæca ratione diffidere , et ex suis aberrationi-

bus moveret se ad desiderandum auxilium superioris luminis. : Doctrina, ut jacet , captiosa, atque intellecta de desiderio adjutorii superioris luminis in ordine ad salutem promissam per Christum , ad quod concipiendum homo relictus suis propriis luminibus supponatur sesepotuisse movere . Suspecta , favens hæresi Semipelagianæ, De conditione hominis sub lege. Ibidem .

XIX. Item quæ subjungit , hominem sub lege cum essetimpotens ad eam observandam prævaricatorem evasisse , non quidem culpa legis , quæ sanctissima erat , sed culpa hominis, qui sub lege sine gratia magis magisque prævaricator evasit, superadditque , legem, si non sanavit cor hominis , effecisse , ut sua malacognosceret , et de sua firmitate convictus desideraret gratiam Mediatoris. Qua parte generaliter innuit hominem prævaricatorem evasisse per inobservantiam legis , quam impotens esset observare ; quasi imposibile aliquid potuerit imperare , qui justus est , aut damnaturus sit hominem pro eo quod non potuit vitare , qui pius est. : D

Ex S. Cæsario. Serm . 73. In Append. S. Augustini Serm. 273. edit. Maur . Ex S. August . de Nat . et grat. c. 43 . De Grat . et lib. arb. c . 16 Enarr. in Psal. 56. n. 1 . Falsa , scandalosa , impia in Bajo damnata.

XX. Qua parte datur intelligi,hominem sub lege sine gratia potuisse concipere desiderium gratiæ Mediatoris ordinatum ad salutem promissam per Christum ; quasi non ipsa gratia faciat ut invocetur á nobis . Ex Concil. Araus.

II. Can. 3 Propositio ut jacet , captiosa, suspecta, favens hæresi Semipelagianæ. De gratia illuminante , et excitante. De Grat. §. 11 .

XXI. Propositio quæ asserit , lumen gratiæ , quando sit solum , non præstare , nisi ut tri status , et gravitatem noscognoscamus infelicitatem nostri mali. Gratiam in tali casu producere eumdem effectum quem lex producebat. Ideo necesse esse ut Deus creet in corde nostro sanctum amorem, et inspiret sanctam delectationem contrariam amori in nobis domianti : hunc amorem sanctum ,hanc sanctam delectationem esse proprie gratiamJe-

su Christi inspirationem caritatis , qua cognita sancto amore faciamus ; hanc esse illam radicem , é qua germinant bona opera , hanc esse gratiam novi Testamenti , quæ nos liberatá, servitute peccati , et constituit filios Dei. Quatenus intendat eam solam esseproprie gratiam JesuChristi, quæ creet in corde sanctum amorem , et quæ facit ut faciamus , sive etiam qua ho mo liberatus á servitute peccati constituitur filius Dei , et non sit etiam proprie gratia Christi ea gratia , qua cor hominis tangiturper illuminatianem Spiritus Sancti ( Trident . Sess . 6. c. 5. ) , nec vera detur interior gratia Christi, cui restititur. 1 3 Falsa , captiosa , inducens in errorem in secunda propositione Jansenii damnatum ut hæreticum , eumque renovans . t De fide velut prima gratia. De fide §. 1 . 1

XXII. Propositioquæ innuit fidem , á qua incipitseries gratiarum , et per quam velut primam vocem vocamur ad salutem, et Ecclesiam , esse ipsam-

met excellentem virtutem fidei, qua homines fideles nominantur, et sunt, Perinde ac prior non esset gratia illa , quæ ut prævenit voluntatem sic prævenit et fidem. Ex S. August . de Dono persev. c. 16. n. 41 . Suspecta de hæresi , eamque sapiens , alias in Quesnelio damnata , erronea. De duplici amore. De Grat . §. 8 :

XXIII. Doctrina Synodi de duplici amore dominantis cupiditatis , et caritatis dominantis, enuntians hominem sine gratia esse sub servitute peccati : ipsumque in eo statu per generalem cupiditatis dominantis influxum omnes suas actiones inficere , et corrumpere. Quatenus insinuat in homine , dum est sub servitute , sive in statu peccati , destitutus gratia illa qua liberatur á servitute peccati , et constituitur filius Dei , sic dominari cupiditatem, ut per generalem hujus influxum omnes illius actiones in se inficiantur , et corrumpantur : aut opera omnia , quæ ante justificationem fiunt , quacumque rationefiant sint peccata ; qua-

si in omnibns suis actibus peccator serviatdominanti cupiditati, Falsa , perniciosa , inducens in errorem á Tridentino damnatum , ut hæreticum , iterum in Bajo damnatum , art. 40. §. 12.

XXIV. Qua vero parte inter dominantem cupiditatem, et caritatem dominantem nulli ponuntur affectus medii á naturu ipsa insiti , suapteque natura laudabiles , qui una cum amore beatitudinis, naturalique propensione ad bonum remanserunt velut extrema lineamenta , et reliquiæ imaginis Dei. Ex S. Aug. de Spir. et lit. c. 28. Perinde ac si inter dilectionem divinam , quæ nos perducit ad regnum et dilectionem humanam illicitam, quæ damnatur , non daretur dilectio humana licita , quæ non reprehenditur. Ex S. Aug. Serm. 349. de Carit . edit . Maur. Falsa , alias damnata. De timore servili. De Pænit . §. 3 .

XXV. Doctrina , quæ timo-

rem pœnarum generatim perhibetdumtaxatnon posse dici malum , si saltem pertingit ad co hibendam manum. Quasi timor ipse gehennæ, quam fides docet peccato infligendam , non sit in se bonus , et utilis , velut donum super naturale , ac motus á Deo inspiratus præparans ad amorem justitiæ Falsa , temeraria, perniciosa, divinisdonis injuriosa,alias damnata , contraria doctrinæ Concilii Tridentini tum et communi Patrum Sententiæ ; opus esse juxta consuetum ordinem præparationis ad justitiam ut و intret timor primo , per quem veniat caritas : timor medicamentum , caritas sanitas . Ex S. Aug. in Epist. Joann . e. 4. tract . 9. num . 4. 5 . In Joann. Evang. tract . 41 . n . IO . Enarratione in Psalm. 127 . n. 7. Sermone 157.deVerbisApostoli c. 13. Sermone 161. de verbisApostoli n . 8. Sermone 349. de caritate n. 7:

De pœna decedentium cum solo originali. De Bapt. §. 3 .

XXVI. Doctrina , quæ velut fabulam Pelagianam explodit locum illum inferiorem ( quem limbi puerorum nomine fideles passim designant ) , in quo anime decedentium cum sola originali culpa pæna damni citrapenam ignis puniantur. Perinde ac si hoc ipso quod qui pænam ignis removent , inducerent locum illum , et statum medium expertem culpæ, et pœnæ inter regnum Dei et damnationem æternam , qualem fabulabantur Pelagiani. Falsa , temeraria , in scholas catholicas injuriosa. De Sacramentis , ac primumde forma sacramentali cum adjuncta conditione. De Bapt. §. 12. 1

XXVII. Deliberatio Synodi, qua prætextu adhæsionis ad antiquos Canones in casu dubii Baptismatis propositum suum declarat de omittenda forma conditionalis mentione . Temeraria, praxi , legi , auctoritati Ecclesiæ contraria. practica

De participatione victimæ in sacrificio Misæ. De Euchar. §. 6.

XXVIII. Propositio Synodi, qua postquam statuit victimæ participationem esse partem sacrificio esentialem , subjungit non tamen se damnare ut illicitas Missas illas in quibus adstantes sacramentaliter non comunicant , ideo quia isti participant licet minus perfectede ipsa victima , spiritu illam recipiendo. Quatenus insinuat ad sacrificii essentiam deesse aliquid in eo sacrificio quod peragatur sive nullo adstante , sive adstantibus , qui nec sacramentaliter nec spiritualiter de victima participant : et quasi damnanda essent ut illicitæ Misæ illæ , in quibus solo Sacerdote comттиnicante , nemo adsit , qui sive sacramentaliter , sive spiritua liter communicet . i Falsa , erronea , de hæresi suspecta , eamque sapiens. De ritus consecrationis efficacia. De Euchar. §, 2.

XXIX. Doctrina Synodi qua parte tradere instituens fidei doctrinam de ritu consecra-

tionis, remotis quæstionibus scho- na lasticis circa modum, quo Chris- la tus est in Eucharistia , á qui- questiones bus Parochos docendi munere que fungentes abstinerehortatur duo- tienen bus his tantum propositis :

I. Christum post consecrationem vere , realiter , substantialiter esa se sub speciebus : 2. tunc omnem panis, & vini substantiam ces- dera', sare solis remanentibus speciebus, prorsus omittit ullam mentionemfacere transubstantiationis , seu conversionis totius substantiæ panis in corpus , et to- totalmente tius substantia vini in sanguinem , quam velut articulumfi- conversion dei Tridentinum Conciliumde- cia finivit , et quæ in solemni fidei professione continetur. د tsolemne Quatenus per inconsultam istiusmodi , suspiciosamque omissionem notitia substrahitur tum articuli ad fidem pertinentis , tum etiam vocis ab Ecclesia consecratead illiustuendamprofessionem adversus hæreses, tenditque adeo ad ejus oblivionem inducendam , quasi ageretur de quæstione mere scholastica. : Perniciosaderogans ,expositioni veritatis catholicæ circa dogma transubstantiationis , favens hæreticis. E

De applicatione fructus Sacrificii. De Euchar. §. 8.

XXX. Doctrina Synodi, qua dum profitetur credere sacrificii oblationem extendere se ad omnes, itatamenut in liturgia fieri possit specialis commemoratio aliquorum tam vivorum , quam defunctorum , precando Deum peculiariter pro ipsis ; dein continuo subjicit : non tamen quod credamus in arbitrio esse Sacerdotis applicare fructus sacrificii cuivult; immodamnamus hunc errorem velut mag. nopere offendentem jura Dei , qui solus distribuit fructus sacrificii cui vult , et secundum mensuram , quæ ipsi placet: unde et consequenter traducit velut falsam opinionem invectam in populum , quod illi , qui eleemosynam subministrant Sacerdoti sub conditione , quod celebret unam Missam , specialem fructum ex ea percipiant. Sic intellecta , ut præter peculiarem commemorationem , et orationem specialis ipsa oblatio, seu applicatio sacrificii , quæ fit á Sacerdote , non magis prosit , cæteris paribus , illis, pro quibus applicatur , quam aliis quibusque ; quasi nullus specialis fructus proveniret ex speciali applicatione , quam pro detera

minatis personis , aut personarum ordinibus faciendam commendat , ae precipit Ecclesia, speciatim á Pastoribus pro suis ovibus : quod velut ex divino præceptodescendens á sacra Tridentina Synodo diserte est expressum. Sess. 23. cap. 1. de Reform . Bened.

XIV. Const. Cum semper oblatas §. 2 . に 10 Falsa , temeraria , perniciosa, Ecclesiæ injuriosa , inducenssa in errorem alias damnatum in Wicleffo . De convenienti ordine in cultu servando. 1 De Euchar. §. 5.

XXXI. Propositio Synodi enuntians conveniens esse pro divinorum officiorum ordine , et antiqua consuetudine, ut in unoquoque templo unum tantum sit altare , sibique adeo placere morem illum restituere. Temeraria , perantiquo, pio, multis ab hinc sæculis in Ecclesia præsertim Latina vigenti , et probato mori injuriosa. Ibidem .

XXXII. ItempræscriptioveJans , ne super altaria sacrarum reliquiarum thecæ, floresve apponantur. Temeraria , pio ac probato

Ecclesiæ mori injuriosa. 1 Ibidem §. 6.

XXXIII. Propositio Synodi qua cupere se ostendit , ut causæ tollerentur,per quas exparte indueta est oblivio principiorum ad liturgiæ ordinem spectantium, revocando illamadmajorem rituum simplicitatem, eam vulgari lingua exponendo, et elata voce proferendo. Quasi vigens ordo liturgiæ ab Ecclesia receptus , et probatus aliqua ex parte manasset ex oblivione principiorum, quibus illa regi debet. Temeraria piarum offensiva, in Ecclesiam contumeliosa, favens hæreticorum in eamconviciis.. De ordine Pœnitentiæ De Pænit. §. 7 .

XXXIV. Declaratio Synodi, quapostquam præmissit ordinem pœnitentiæ canonice sic adApostolorum exemplum ab Ecclesia statutum fuisse , ut esset communis omnibus , nec tantum pro punitione culpæ , sed præcipue pro dispositione ad gratiam, subdit , se in ordine illo mirabili, et augusto totam agnoscere dignitatem Sacramenti adeo necesarii , liberam á subtilitatibus,

quæ ipsi decursu temporis adjunctæ sunt. Quasi per ordinem , quo sine peracto canonicæ pœnitentiæ cursu hoc Sacramentumpertotam Ecclesiam administrari consuevit , illius fuisset dignitas imminuta . Temeraria , scandalosa , inducens in contemptum dignitatis Sacramenti , prout per Ecclesiam totam consuevit administrari , Ecclesiæ ipsi injuriosa. De Pænit. §. 10, n. 4.

XXXV. Propositio his verbis concepta : Si caritas in principio semper debilis est de via ordinaria ad obtinendum augmentum hujus caritatis , oportet ut Sacerdos præcedere faciat eos actus humiliationis , et pæ nitentiæ, qui fuerunt ommi ætate ab Ecclesia commendati : redigere hos actus ad paucas orationes, aut ad aliquodjejunium post jam collatam absolutionem videtur potius materiale desiderium conservandi huic Sacramento nudum nomen pænitentiæ , quam medium illuminatum , et aptum ad augendum illum fervorem caritatis , qui debet præcedere absolutionem: longe quidem absumus ab improbanda praxi imponendi poe-

nitentias etiam post absolutionem adimplendas. Si omnia nostra bona opera semper adjunctos habent nostrosdefectus,quantomagis vereridebemus , neplurimas imperfectiones admiserimus in difficillimo, et magni momenti opere nostræ reconciliationis. -Quatenus innuit pænitentias que imponuntur adimplendæpost absolutionem , spectandas potius esse velut supplementum pro defectibus admissis in opere nostræ reconciliationis, quam ut panitentias vere sacramentales,et satisfactorias pro peccatis confessis , quasi ut vera ratio Sacramenti non nudum nomen servetur , oporteat de via ordinaria , ut actus humiliationis, et pœnitentiæ , qui imponuntur per modum satisfactionis sacramentalis , præcedere debeant absolutionem . 2 Falsa , temeraria , comuni praxi Ecclesiæ injuriosa, inducens,in errorem hæreticali nota in Petro de Osma confixum. De prævia necessaria dispositione pro admittendis pœni13 tentibus ad reconcilia- 1 ! tionem. De Grat . §. 15.

XXXVI. Doctrina Synodi ,

qua postquam præmisit : Quando habebuntur signa non æquivoca amoris Dei dominantis in corde hominis , posse illum merito judicari dignum, qui admittatur ad participationem sanguinis Jesu Christi , quæ fit in Sacramentis , subdit , supposititias conversiones quæ fiunt per attritionem, nec efficaces esse solere , nec durabiles. Consequenter Pastorem animarum debere insistere signis non æquivocis caritatis dominantis , antequam admittat suos pœnitentes ad Sacramenta , quæ signa ut deinde tradit ( §. 17. ) Pastor deducere poterit ex stabili cessatione a peccato , et fervore in operibus bonis , quem insuper fervorem caritatis perhibet ( de Pœnit. §. 10. ) , velut dispositionem quæ debet præcedere absolutionem. Sic intellecta , ut non solum contritio imperfecta , quæ passim attritionis nomine donatur, etiam quæ juncta sit cum dilectione , qua homo incipit diligere Deum tamquam omnisjus- y titiæ fontem , nec modo contritio caritateformata, sedet fervor caritatis dominantis , et ille quidem diuturno experimen- con to per fervorem in operibus bo- amar nis probatus , generaliter , et da absolute requiratur , ut homo ad la Sacramenta ,et speciatim pe- caridad, L lacaridad

nitentes ad absolutionis benefioium admittantur. 1 Falsa, temeraria, quietisanimarum perturbativa : tutæ ac probatæ in Ecclesia praxi contraria Sacramenti efficaciæ detrahens, et injuriosa. t 151 De auctoritate absolvendi. De Pænit, §. 10. n . 6.

XXXVII. Doctrina Sinodi , quæ de auctoritate absolvendi accepta per ordinationem enuntiat ,post institutionem Diœcecesium , et Parochiarum conveniens esse , ut quisque judicium hoc exerceat super personas si bi subditas sive ratione territo rii , sive jure quodam persona li , propterea quod aliter confusio induceretur , et perturbatio. Quatenuspost institutas Diœceses,et Parochias enuntiat tantummodo, conveniens esse ad præ. cavendam confusionem , ut absolvendi potestas exerceatur super subditos , sic intellecta tamquam ad validum usum hujus, potestatis non sit necessaria ordinaria, vel subdelegata illa jurisdictio , sine qua Tridentinum declarat nullius momenti esse absolutionem áSacerdote prolatam. Falsa , temeraria , pernicio-

sa , Tridentinocontrariaet in- ciosa juriosa , erronea. Ibidem S. IN . 1

XXXVIII. Item doctrina , qua postquam Synodus professa doctrina est , se non posse non admirari illam adeo venerabilem dis- que ciplinam antiquitatis , quæ ut ait, ad pœnitentiam non ita fa- plina cile , et forte nunquam eum no admittebat , qui post primum acaso peccatum , et primam reconci- pues liationem relapsus esset in cul mera pam , subjungit , per timorem caer perpetuæ exclusionis ácommu- el nione et pace , etiam in articulo mortis magnum frænum illis injectum iri ,qui parum consi- te derant malum peccati,et mi no nus illud timent. : 3 Contraria Can. 13. Concilii Nicæni ,

I. Decretali Innocentii I. ad Exuperium Tolos.tum et Decretali Cælestini I. ad Episcopos Viennen. et Narbonen. Provinciæ, redolens pravitatem, quam in ea Decretali Sanctus Pontifex exhorret. 1 Lay ch 1 13 1 De peccatorum venialium De confessione. J kienloDe Panita(§. 12 . :

XXXIX. Declaratio Synodi depeccatorum venialium confessione , quam optare se ait non tantoperefrequentari, nenimium contemptibiles,reddantur ejus-

modi confessiones. Temeraria, perniciosa , Sanctorum , ac piorum praxi , á S. Conc. Trident. probatæ contraria. De Indulgentiis. De Pænit. §. 16.

XL. Propositio asserens, indulgentiam secundumsuam præcisam notionem aliud nos esse quam remissionem partis ejus pœnitentiæ , quæ per Canones statuta erat peccanti. Quasi indulgentiapræter nudam remissionem pœna canonicæ non etiam valeat ad remissionem pœnæ temporalis pro pесcatis actualibus debitæ apud divinam justitiam... Falsa , temeraria , Christi meritis injuriosa , dudum in art. 19. Lutheri damnata. Ibidem.

XLI. Item in eo quod subditur : Scholaslicos suis subtilitatibus inflatos invexisse thesaurum male intellectum meritorum Christi ,et Sanctorum ,et claræ notioni absolutionis á poœna canonica substituisse confusam, et falsam applicationis meritorum. L Quasi thesauri Ecclesiæ , unde Papa dat indulgentias ,

non sint merita Christi, etSanetorum. Falsa , temeraria , Christi , et Sanctorum meritis injurio sa , dudum in artic. 17. Lutheri damnata. Ibidem.

XLII. Item in eo quod superaddit , luctuosius adhuc esse quod chimeraca isthæc applicatio transferri volita sit indefunctos. - Falsa , temeraria , piarum aurium offensiva , in Romanos Pontifices , et in praxim , et sensum universalis Ecclesiæ injuriosa, inducens inerrorem heræticali nota in Petro de Osma confixum, iterum damnatum in art. 22. Lutheri. ٠٠٢ Ibidem.

XLIII. In eo demum quod impudentissime invehitur in tabelias indulgentiarum , altaria privilegiata &c. ; - Temeraria , piarum aurium offensiva , scandalosa , inSummos Pontifices , atque in praxim tota Ecclesia frequentatam contumeliosa. De reservatione casuum. De Pænit. §. 19.

XLIV. Propositio Synodiasserens , reservationem casuum nunc temporis aliud non esse quam improvidum ligamen pro

pœnitentibus assuetis non admodum curare hanc reservationem. Falsa , temeraria , male sonans , perniciosa , Concilio Tridentino contraria superioris 2 hierarchicæ potestatis læsiva. Ibidem.

XLV. Item de spequam ostendit fore ut reformato rituali, et ordine,pœnitentiæ nullum amplius locum habituræ sinthujusmodi reservationes. ٠٠٢ Prout attenta generalitate verborum innuit per reformationem ritualis , et ordinis pœnitentiæ factam ab Episcopo, vel Synodo aboleri posse casus, quos Tridentina Synodus ( Sess . 14. ca 7. ) declarat Pontifices Maximos potuisse pro suprema potestate sibi in universa Ecclesia tradita peculiari suo judicio reservare. Propositio falsa , temeraria Concilio Tridentino , et Summorum Pontificium auctoritati derogans , et injuriosa. 1 De censuris . De Pænit. §§. 20. 22.

XLVI. Propositio asserens, effectum excomunicationis exteriorem dumtaxat esse , quia tan tummodo natura sua excludit

ab exteriores communicatione Ecclesiæ. Quasi excomunicatio non sit pœna spiritualis , ligans in cœlo , animas obligans . Ex S. August. Ep. 250. Auxilio Episcopo. Tract. 50. in Joan. n. 12 . Falsa , perniciosa , in art. 23. Lutheri damnata ad minus erronea, 99. 21. 23.

XLVII. Item quæ tradit necessarium essejuxta leges naturales , et divinas , ut sive ad excommunicationem, sive ad suspensionem præcedere debeat examen personale, atque adeo sententias dictas ipso facto , non aliam vim habere , nisi seriæ comminationis sine ullo actuali effectu. Falsa , temeraria , pernicio. sa , Ecclesiæ potestati injuriosa, erronea. " 4 S. 22. XLVIII Item quæ pronuntiat , inutilem , ac vanam esse formam nonnullis abhinc sæculis inductam absolvendi generaliter ab excomunicationibus , in quas fidelis incidere potuisset. Falsa , temeraria , praxi Ecclesiæ injuriosa. § . 24. 1 XLIX, Item quæ damnat

ut nullas et invalidas suspensiones ex informata consciencia. Falsa , perniciosa , in Trid. injuriosa. Ibid.

L. Item in eo quod insinuat soli Episcopo fas non esse uti potestate quam tamen ei defert. Trident. ( Sess. 14. cap. 1. de ref. ) suspensionis ex informata constientia legitime infligenda. •Jurisdictionis Prælatorum Ecclesiæ læsiva. De Ordine. De Ordine §. 4.

LI. Doctrina Synodi , quæ perhibet, in promovendis ad Ordines hanc de more , et instituto veteris disciplinæ rationem servari consuevisse, si quis Clericorum distinguebatur sanctitate vitæ et dignus æstimabatur , qui ad ordines Sacros ascenderet, ille solitus eratpromoveri ad Diaconatum , vel Sacerdotium , etiam si inferiores Ordines non suscepisset : neque tum talis ordinatio dicebaturper saltum,ut postea dictum est. §. 5.

LII. Item quæ innuit non alium titulumordinationum fuis-

se, quam deputationem ad aliquod speciale ministerium, qualis præscripta est in Concilio Calcedonensi ,subjungens ( §. 6.) quandiu Ecclesia sese his principiis in delectu sacrorum Ministrorum conformavit,ecclesiasticum ordinem floruisse ; verum beatos illos dies transiisse, novaque principia subinde introducta quibus corruptafuit disciplina in delectu Ministrorum Sanctuarii. $.7.

LIII. Item quod inter hæc ipsa corruptionis principia refert ,quod recessum sit á vetere instituto , quo , ut ait ( §. 3.) Ecclesia insistens Apostoli ves- ) tigiis neminem ad Sacerdotiumsia admittendum statuerat , nisi qui conservasset innocentiam baptismalem. Quatenus innuit corruptam fuisse disciplinam per decreta, et instituta. 1. Sive quibus ordinationis per saltum vetitæ sunt. 2. Sive quibus pro Ecclesiarum necessitate , et commoditate probatæ sunt ordinationes sine titulo specialis officii , velut speciatim á Tridentino ordinatio ad titulumpatrimonii: salva obe dientia , qua sic ordinati Ecclesiarum necessitatibus deservire

debent iis obeundis officiis , quibus pro loco, ac tempore ab Episcopo admoti fuerint , quemadmodum ab apostolicis temporibus in primitiva Ecclesia fieri consuevit. :: 3. Sive quibus jure canonico fasta est criminum distinctio, quæ delinquentes reddunt irregulares : quasi per hanc distinctionem Ecclesia recesserit á spiritu Apostoli , non excludendo generaliter , et indistincte ab ecclesiastico ministerio omnes quoscumque qui baptismalem innocentiam non conservassent . Doctrina singulis suis partibus falsa , temeraria , ordinis pro Ecclesiarum necessitate ,et comoditate inducti perturbativa , in disciplinamper Canones, et speciatim per Trid. decreta probatam injuriosa. : 1 3.

LIV. Item quæ velut turpem abusum notat unquam prætendere eleemosynam pro celebrandis Missis ,et Sacramentis administrandis , sivuti et accipere quemlibet proventum dictum stolæ , et generatim quod cumque stipendium , et honorarium , quod suffragiorum , aut cujuslibet Parrochialisfunctionis occasione offerretur.

• Quasi turpis abusus crimine notandi essent Ministri Ecclesiæ,dum secundum receptum, et probatum Ecclesiæ morem, et institutum utunturjure promulgato abApostoloaccipiendi temporaliaab his , quibus spiritualia ministrantur... Falsa , temeraria , ecclesias tici , ac pastoralis juris læsiva in Ecclesiam , ejusque Ministros injuriosa. 100- §. 14.

LV. Item quavehementer optare seprofitetur, ut aliqua ratio inveniretur minutuli Cleri (quo nomineinferiorum ordinum Clericos designat ) á Cathedralibus , et Collegiatis submovendi; providendo aliter, nempe per probos , et provectioris ætatis laicos , congruo assignato sti pendio ministerio inserviendi Missis,et aliis officiis velut Acolyti &c. , ut olim , inquit, fie ri solebat , quando ejus generis officia , non ad meram speciempro majoribus Ordinibus suscipiendis redacta erant. ! 1 1 ai Quatenus reprehendit institutum , quo cavetur , ut minorum Ordinum functiones per eos tantum præstentur exerceanturve ,qui in illis constituti ads criptive sunt ( Concil. Prov.

IV. Mediol. ) : idqueadmentem Trident. Sess. 23. cap. 17.) ut sanctorum Ordinum á Diaconato ad Ostiariatum functiones ab apostolicis temporibus in Ecclesia laudabiliter receptæ , et in pluribus locis aliquandiu intermissa juxta sacros Canones revocentur , nec ab hæreticis tanquam otiosæ traducantur. Sugestio temeraria , piarum aurium offensiva ecclesiastici ministerii perturbativa , servandæ quod fieri potest in celebrandis mysteriis decentiæ imminutiva, in minorum Ordinum munera, et functiones , tum in disciplinam per Canones , et speciatim per Trid. probatam injuriosa favens hæreticorum ineam conviciis , et calumniis. 1 1 §. 18.

LVI. Doctrina , quæ statuit conveniens videri in impedimentis canonicis , quæ proved niunt ex delictis injure expressis , ullam unquam nec concedendam , nec admittendam esse dispensationem. Æquitatis , et moderationis canonicæ á Sacro Concilio Tridentino probatæ læsiva , auctoritati , et juribus Ecclesiæ derogans.

Ibid. §. 22.

LVII. Præscriptio Synodi , quæ generaliter , et indiscriminatim velutabusum rejicit quamcumque dispensationem , ut plus qnam unum residentiales Beneficium uni, eidemque conferatur. Item in eo quod snbjungit, certum sibi esse juxta Ecclesiæ spiritum plus quam uno Beneficio tametsi simplicineminemfrui posse. Pro sua generalitate derogans moderationi Tridentini Sess. 7. c. 5. et Sess. 24. C. 17. - De Sponsalibus , et Matrimonio. Libell. Memor. circa Sponsalia &c. §. 2 . 1 ;

LVIII. Propositio quæ statuit sponsalia:proprie dicta actum mere civilem continere, qui ad matrimonium celebrandum disponit , eademque civilium legum præscripto omnino subjacere. Quasi actus disponens ad Sacramentumnon subjaceat subhac ratione juri Ecclesiæ . Falsa , juris Ecclesiæ quoad effectus etiam é sponsalibus vi caronicarum sanctionum profluentes læsiva , disciplinæ ab

Ecclesia constitutæ derogans. De Matrim. SS. 7. 11. 12.

LIX. Doctrina Synodi asserens , ad supremam civilem potestatem dumtaxat originarie spectare contractui matrimonii apponere impedimenta ejus generis , quæ ipsum nullum red dunt dicunturque dirimentia , quod jus originarium præterea dicitur cum jure dispensandi essentialiter connexum, subjugens, supposito assensu , vel conniventia Principum potuisse Ecclesiam juste constituere impedimenta dirimentia ipsum contractum matrimonii. Quasi Ecclesia non semper potuerit , ac possit in Christianorum matrimoniis jure proprio impedimenta constituere , quæ matrimonium non solum impediant , sed et nullum reddant quoad vinculum , quibus Christiani obstricti teneantur etiam in terris infidelium , in eisdemque dispensare. Canonum 3. 4. 9. 12. Ses. 24. Concilio Trid. eversiva,hæretica. Cit. Libel. Memor, circa sponsalia §. 10.

LX. Item rogatio Synodi ad potestatem civilem , ut énumeroimpedimentorumtollatcog-

nationem spiritualem , atqueil. lud quod dicitur publicæ honestatis quorum origo reperitur in collectione Justiniani , tum ut restringat impedimentum affinitatis, et cognationis ex quacumque licita , aut illicitaconjunctione provenientisad quartum gradum juxta civilem computationem per lineam lateralem , et obliquam , ita tamen ut spes nulla relinquatur dispensationis obtinendæ. Quatenus civili potestatijus attribuit sive abolendi , sive restrigendi impedimenta Ecclesiæ auctoritate constituta , vel comprobata: item qua parte supponit Ecclesiam per potestatem eivilem spoliari posse jure suo dispensandi super impedimen- -tis ab ipsa constitutis , vel comprobatis. Libertatis, ac potestatis Ecclesiæ subversiva , Tridentino contraria , ex hæreticali supra damnato principio profecta. De officiis, exercitationibus, institutionibus ad religiosum cultum pertinentibus, et primum de adoranda humanitate Christi. DeFide §. 3 .

LXI. Propositio quæ asserit

adorare directe humanitatem Christi , magis vero aliquam ejus partem, fore semper honorem divinum datum creaturæ. Quatenus per hoc verbum directe intendat reprobare adorationis cultum quem fideles dirigunt adhumanitatem Christi,perinde ac si talis adoratio, qua humanitas , ipsaque caro vivifica Christi adoratur non quidem propter se , et tamqua m nuda caro, sed prout unita divinitati , foret honor divinus impertitus creaturæ , et nonpotius una , eademque adoratio , qua Verbum incarnatum cum propia ipsius carne adoratur. Ex Concil. C. P.

V. Gen. Can. 9. Falsa , captiosa , pio , ac debito cultui humanitati Christi á Fidelibus præstito , ac præstando detrahens , et injuriosa. De Orat. §. 10.

LXII. Doctrina quæ devotionem erga sacratissimum Cor Jesu rejicit inter devotiones , quas notat velut novas, erroneas , aut saltem periculosas. Intellecta de hac devotione, qualis est ab Apostolica Sede probata. Falsa , temeraria, perniciosa , piarum aurium offensiva ,

in Apostolicam Sedem injuriosa. De Orat: §. 10. et Append. n. 32.

LXIII. Item in eo quod cultores cordis Jesu hoc etiam nomine arguit , quod non advertant sanctissimam carnem Christi , aut ejus partem aliquam, aut etiam humanitatem totam cum separatione , aut præcisione a divinitate adorari non posse cultu latriæ. Quasi fideles cor Jesu adorarent cum separatione , vel el præcisione á divinitate , dum illud adorant , ut est cor Jesu , cor nempe personæ Verbi , cui Jesus, inseparabiliter unitum est , ad persona eum modum, quo exangue cor- parablemente pus Christi in triduo mortis sine separatione , aut præcisione dias á divinitate adorabile fuit in sepulchro. Captiosa , in fideles cordis Christi cultores injurtosa. Christo. 1 Deordinepræseripto in piis exer- Del citationibus obeundis. De Orat. §. 14. Append. n. 34.

LXIV. Docrina , quæ velut superstitiosam universe notat quamcumque efficaciam , quæ ponatur in determinato nume- pongaen

ro precum , et piarum salutationum . Tamquam superstitiosa censenda esset efficacia ,quæ sumitur non ex numero in se spectato , sed ex præscripto Ecclesiæ certum numerum precum , vel externarum actionum præfinientis pro indulgentiis consequendis , pro adimplendis pœnitentiis , et generatim pro sa-, cro , et religioso cultu rite , ex ordine peragendo. Falsa , temeraria , scandalosa , perniciosa, pietati Fidelium injuriosa , Ecclesiæ auctoritati derogans , erronea. De Pœnit. §. 10.

LXV. Propositio enuntians, irregularem strepitum novarum institutionum , quæ dictæ sunt exercitia , vel misiones .... forte nunquam , aut saltem perraro eopertingere, ut absolutam conversionem operentur , exteriores illos commotionis actus qui apparuere,nihilaliud fuissequam transeuntia naturalis concussionis fulgura. Temeraria , male sonans , perniciosa , mori pie salutariter per Ecclesiam frequentato , et in verbo Dei fundato injuriosa.

De modo jungendæ vocis populi cum voce Ecclesiæ in precibus publicis. De Orat . § . 24 .

LXVI. Propositio asserens , fore contra apostolicam praxim, et Dei consilia , nisi populo faciliores viæ pararentur vocem suam jungendi cum voce totius Ecclesiæ Intellecta de usu vulgaris linguæ in luturgicas præces inducendæ. Falsa , temeraria, ordinis pro mysteriorum celebratione præscripti perturbativa, plurium malorum facile productrix. De lectione sacræ Scripturæ. 4 Ex nota in fin. Decr. de Grat.

LXVII. Doctrina perhibens á lectione sacrarum Scriptura- señaquesolamente rum non nisi veram impoten- inposibilidad tiam excusare , suhjungens ultro delasagradaEscritura, se prodere obscurationem , que quepor ex hujuscepræcepti neglectu or- obscurecimiento ta est super primarias verita- do tes Religionis. acercade de Falsa, temeraria , quietis animarum perturbativa , alias in turbativa Quesnellio damnata. almas Quesnel. G

De proscriptis libris in Ecclesia publice legendis. De Orat. §. 29.

LXVIII. Laudatio qua summopere Synodus.commendatQuesnellii commentationes in novum Testamentum , aliaque aliorum Quesnellianis erroribus faventium opera , licet proscripta , eademque Parochis proponit , ut ea tanquam solidis Religionis principiis referta in suis quisque Paræciis populo post reliquas functiones perlegant . Falsa , scandalosa temeraria , seditiosa , Ecclesiæ injuriosa, schisma fovens et hæresim. De sacris Imaginibus. De Orat . §. 17.

LXIX. Præscriptio, quæ generaliter , et indistincte inter imagines ab Ecclesiaauferendas, velut rudibus erroris occasionem præbentes , notat imagines Trinitatis incomprehensibilis. Propter sui generalitatem temeraria, ac pio per Ecclesiam frequentato mori contraria, quasi nullæ extent imagines Sanctissimæ Trinitatis communiter approbatæ , ac tuto permittendæ. Ex Brevi Solicitudini nostræ . Benedicti XIV. anni 1745,

LXX. Item doctrina , et prescriptio generatim reprobans omnem specialem cultum , quem alicui speciatim imagini solent Fideles impendere , et ad ipsam potius quam ad aliam confugere. Temeraria , perniciosa , pio per Ecclesiam frequentato mo- juriosa ri , tum et illi providentiæ or- frequentada dini injuriosa , quo ita Deus nec in omnibus memoriis Sanctorum ista fieri voluit, qui dividit propia unicuique prout vult. gares cion Ex S. Aug. Ep. 78. Clero, Senioribus , et universæ plebi Ecclesiæ Hipponensis. Ecclesiæ

LXXI. Item quæ vetat ne imagines præsertim B. Virgi- que nis ullis titulis distinguantur en præterquam denominationibus , ma quæ sint analogæ mysteriis, de ningunos quibus in sacra Scriptura ex- llas pressa fit mentio. logas ce da Quasi nec adscribi possent imaginibus piæ aliæ denomina- las tiones , quas vel in ipsismet pu- nominaciones blicis precibus Ecclesia probat, aprueba et commendat . mismas Temeraria , piarum aurium offensiva , venerationi B. præ- piadosos sertim Virgini debitæ injuriosa. veneracion á

LXXII. Item quæ velut abusum extirpari vult morem, quo na abuso

velatæ asservantur certæ imagines. Temeraria , frequentato in Ecclesia ,et ad fidelium pietatem fovendam, inducto mori, contraria. De festis ., Libell. Memorial. pro fest. reform . §. 3 .

LXXIII. Propositio. enuntians novorum festorum institutionem ex neglectu in veteribus observandis et ex falsis notio nibus naturæ , et finis. earumdem solemnitatum originem du-. xisse. Falsa , temeraria, escandalosa , Ecclesiæ injuriosa , favens, hæreticorum in dies festos per Ecclesiam celebratos conviciis. Ibidem §. 8..

LXXIV. Deliberatio Synodi de transferendis in diem Dominicum festis per annum institutis : idque pro jure quod per-. suassum sibi esse ait Episcopo, competere super disciplinam есclesiasticam in ordine ad res: merespirituales; ideoque et præceptum Missæ audienda abrogandi diebus , in quibus ex pristina Ecclesiæ lege vigetetiamnum id præceptum: tum etiam in eo, quod superaddit de trans-

ferendis in Adventum Episcopali auctoritate jejuniis per annum ex Ecclesiæ præcepto servandis . Quatenus adstruit Episcopo fas esse jure proprio transferre dies ab Ecclesia præscriptos pro festis, jejuniisve celebrandis, aut indictum Missæ audiendæ præceptum abrogare.. Propositio falsa , juris Conciliorum generalium , et Summorum Pontificum læsiva , scan dalosa , schismati. favens.. De juramentis. Libell. Memor. pro juram. reform. §. 5.

LXXV. Doctrina ,quæ perhibet beatis temporibus nascentis Ecclesiæ juramenta visa esse á documentis divini Præceptoris atque ab aurea evangelica simplicitate adeo aliena, ut ipsummet jurare sine extrema , et ineluctabili necessitate reputatus fuisset actus irreligiosus , homine Christiano indignus. Insuper continuatam Patrum seriem demonstrarejuramenta communi sensu pro vetitis habita fuisse indeque progreditur ad improbanda juramenta, quæ Cu ria Ecclesiastica , jurisprudentiæ feudalis , ut ait , normam

secuta in investituris , et in sacris ipsis Episcoporum ordinationibus adoptavit : statuitque adeo implorandam á sæculari potestate legem pro abolendis juramentis, quæ in Curiis etiam eclesiasticis exigunturpro suscipiendis muniis , et officiis , et generatim pro omni actu curiali. Falsa , Ecclesiæ injuriosa, juris ecclesiastici læsiva, discipline per Canones inductæ , etprobatæ subversiva. De collationibus eclesiasticis. De collat. ecclesiasticis §. 1.

LXXVI. Insectatio , qua Synodus scholasticam exagitat, velut eam , quæ viam aperuitinveniendis novis , et inter se discordantibus systematibus , quoad veritates majoris pretii , ac demum adduxit ad probabilismum, etlaxismum. Quatenus in scholasticam rejicit privatorum vitia, qui abuti ea potuerunt , aut abusi sunt. Falsa , temeraria, in sanctissimos viros , et Doctores qui magno Catholicæ Religionis bono scholasticam excoluere , injuriosa : favens infestis in eam hæreticorum conviciis. Ibid.

LXXVII. Item in eo quod

subdit, mufationem formæ regiminis ecclesiastici, qua factum est , ut Ministri Ecclesiæ inob- de livionem venirent suorum jurium , quæ simul sunt eorum obligationes , eo demum rem que adduxisse ut obliterari faceret primitivas notiones ministerii ecclesiastici , et solicitudinis pastoralis. Quasi per mutationem regiminis congruentem disciplinæ in Ecclesia constituta , et probata obliterari unquam potuerit , et amitti primitiva notio ecclesiastici ministerii, pastoralisve solicitudinis. Propositio falsa , temeraria, erronea . §. 4.

LXXVIII. Præscriptio Synodi de ordine rerum tractandarum in collationibus qua posteaquam præmisit , in quolibet articulo distinguendum id quod pues pertinet ad fidem , et ad essentiam religionis ab eo quod est propium disciplinæ , subjungit , inhac ipsa ( disciplina ) distinguendum, quod est necessarium, aut utile ad retinendos in spiritu Fideles , ab eo quod estinutile , aut onerosius , quam libertas filiorum novi fœderis patiatur; magis vero ab eo quod est particulosum aut noxium, ut

pote inducens ad superstitionem, et materialismum. Quatenus pro generalitate verborum comprehendat,etpræscripto examini subjiciat etiam discipiinam ab Ecclesia constitutam, et probatam, quasi Ecclesia, quæ spiritu Dei regitur, disciplinam constituere posset, non solum inutilem , et onerosiorem, quam libertas christiana patiatur, sed et periculosam , noxiam inducentem in superstitionem , et materialismum . Falsa , temeraria , scandalosa, perniciosa , piarum aurium offensiva , Ecclesiæ , ac spiritui Dei , quo ipsa regitur injuriosa , ad minus erronea. Convicia adversus aliquas sententias in scholis catholicis usque adhuc agitatas. Orat. ad Synod. §. 2.

LXXIX. Assertio, quæ conviciis et contumeliis insectatur sententias in scholis catholicis agitatas , et de quibus Apostolica Sedes nihil adhuc definiendum , aut pronuntiandum censuit. Falsa , temeraria , in scholas catholicas injuriosa, debitæ apastolicis constitutionibus obedien- -iæderogans.

De tribus regulis fundamenti loco á Synodo positis pro reformatione Regularium. Libell. Memorial. pro reform. Regularium §. 9.

LXXX. Regula prima, quæ statuit universe , et indiscriminatim statum regularem,aut monasticum naturasua componi non posse cum animarum cura, cumque vitæ pastoralis muneribus , nec adeo in partem venire posse ecclesiastica hierarchiæ, quin ex adverso pugnet cum ipsiusmet vitæ monasticæ principiis. Falsa , perniciosa , in sanctissimos Ecclesiæ Patres,et Præsules , qui regularis vitæ instituta cum clericalis Ordinis muneribus consociarunt , injuriosa, pio , vetusto , probato Ecclesiæ mori, Summorumque Pontificum sanctionibus contraria; quasiMonachi quos morum gravitas , et vitæ , ac fidei institutio sancta commendat , non rite, nec modo sine religionis offensione , sed et cum multa utilitate Ecclesiæ Clericorum officiis aggregentur. Ex S. Ciricio, Epist . Decret . ad Himerium Tarracon. cap. 13.

LXXXI. Item in eo quod subjungit , Sanctos Thomam, et Bonaventuram sic in tuendis ad-

versus summos homines Mendicantium Institutis versatos esse, in defensionibus minor æstus, accuratio major desideranda fuisset . Scandalosa in sanctissimos Doctores injuriosa, impiis damnatorum auctorum contumeliis favens .

LXXXIII. Regula segunda Multiplicationem Ordinum , ac diversitatem naturaliter inferre perturbationem, et confusionem: item in eo quod præmittit S. 4. Regularium fundatores, quipost monastica instituta prodierunt, Ordines superaddentes Ordinibus , reformationes reformationibus nihil aliud effecisse, quam primariam imali causam magisnes magisque dilatare. Intellecta de Ordinibus , et institutis á Sancta Sede probatis quasi distincta piorum numerum varietas , quibus distincti Ordines addicti sunt, natura sua perturbationem , et confusionem parere debeat. Falsa, calumniosa, in Sanctos fundatores , eorumque fideles alumnos, tumet in ipsos Summos Pontifices injuriosa.

LXXXIII. Regula tertia , qua postquam præmissit , parvum corpus degens intra civilem societatem , quin fere sit pars ejusdem, parvamque mo-

narchiam figit instatu, semper essepericulosum; subinde hoc nomine criminatur privata monasteria , communis instituti vinculo sub uno præsertim capite consociata , velut speciales totidem monarchias civili reipublicæpericulosas, et noxias.. Falsa , temeraria , Regularibus Institutis á Sancta Sede ad Religionis profectum approbatis injuriosa, favens hæreticorum ineadem instituta insectationibus , et calumniis. De systemate , seu ordinationum complexione ducta ex allatis regulis,et octo sequentibus articulis comprehensa pro reformationeRegularium. §. 10.

LXXXIV. Art. 1. De uno dumtaxat Ordine in Ecclesia retinendo , ac de seligenda præ cæteris regula Sancti Benedicti , cum ob sui præstantiam , tum ob præclara illius Ordinis merita: sictamen ut in his , quæ forte occurrent temporum.conditioni minus congruo , instituta vitæ ratio apud Portum Regium lucem præferat ad explorandum quid addere , quid detrahere conveniat.

2. Ne compotes fiant ecclesiasticæ hierarchiæ, qui se huic Ordini adjunxerint , nec ad sacros Ordines promoveantur, præterquam ad summum unus , vel duo initiandi tanquam Curati , vel Capellani monasterii , reliquis in simplici laicorum ordine remanentibus . 3. Unum tantum in unaquaque civitate admittendum monasterium , idque extra moenia civitatis in locis abditioribus , et remotioribus collocandum . 4. Inter occupationes vitæ monasticæ pars sua labori manuum inviolate servanda , relicto tamen congruo tempore psalmodiæ impendendo , aut etiam, si cui libuerit , litterarum studio . Psalmodia deberet esse moderata , quia nimia ejus prolixitas parit præcipitantiam , molestiam , evagationem. Quo plus auctæ sunt psalmodiæ , orationes , preces , tantumdem perequa proportione omni tempore ímminutus fervor est, sanctitasque Regularium. 5. Nulla foret admittenda distintio Monachos inter sive choro , sive ministeriis addictos; inæqualitas isthæc gravissimas omni tempore lites excitavit, ac discordias , et a comunitatibus Regularium spiritum caritatis expulit. 6. Votum perpetuæ stabilitatis nunquam tolerandum. Non

illud norant veteres Monachi , qui tamen Ecclesiæ consolatio, et Christianismi ornamentum extiterunt. Vota castitatis, paupertatis , et obedientiæ non admiterentur instar communis , et stabilis regulæ. Si quis ea vota, aut omnia , aut aliqua facere voluerit ; consilium , et veniam ab Episcopo postulabit , qui tamen nunquam permittet , ut perpetua sint , nec anni fines excedent. Tantummodo facultas dabitur ea renovandi sub iisdem conditionibus . 7. Omnem Episcopus habebit inspectionem in eorum vitam, studia , progressum in pietate : ad ipsum pertinebit Monachos admittere , et expellere, semper tamen accepto contubernalium consilio . 8. Regulares Ordinum, qui adhuc remanent , licet Sacerdotes in hoc monasterium admitti etiam possent , modo in silentio , et solitudine propriæ sanctificationi vacare cuperent : quo casu dispensationi locus fieret in generali regula numero secundo statuta , sic tamen ne vitæ institutionem sequantur ab aliis discrepantem ,adeo ut non plus quam una , aut ad summum duæ in diem Mise celebrentur , satisque cæteris Sacerdotibus esse debeat una cum communitate concelebrare .

Item pro reformatione Monialium. §. 11. Vota perpetua usque ad annum quadragesimum, aut quadragesimum quintum non admittenda. Moniales solidis exercitationibus, speciatim labori addicendæ á carnali spiritualitate , qua pleræque distinentur , avocande : expendum utrum, quod ad ipsas attinet , satius foret monasterium in civitate relinqui . Systema vigentis , atquejam antiquitus probatæ , ac receptæ disciplinæ subversivum, perniciosum , constitutionibns apostolicis , et plurium Conciliorum etiam generalium , tum speciatim Tridentini sanctionibus oppositum, et injuriosum : favens hæreticorum in monastica vota, et regularia instituta stabiliori consiliorum evangelicorum professioni addicta conviciis , et calumniis. De nationali concilio con vocando. Libell. Memor pro Convoc. Concil. national §. 1. LXXXV Propositio enuntians qualemcumque cognitionem Ecclesiastica Historiæ suffi-

cere , ut fateri quisque debeat convocationem Concilii nationalis unam esse ex viis canonicis, qua finiantur in Ecclesia respectivarum nationum controversia spectantes ad Religionem. vas toquen Sic intellecta , ut controversiæ ad fidem , et mores spec- disputas tantes in Ecclesia quacumque su- las bortæ , per nationale Concilium en irrefragabili judicio finiri va- terminadas leant , quasi inerrantia in fidei, garle et morum questionibus nationa- como li Concilio competeret. cional en Schismatica , hæretica. Mandamus igitur omnibus utriusque sexus Chritifidelibus , Fieles ne de dictis propositionibus , et sexo doctrinis sentire , docere , pra- proposiciones dícare præsumant , contra quam atrevan in hac nostra Constitutione de- dicar claratur , ita ut quicumque il- clara las vel earum aliquam conjunc- cion tim , vel divisim docuerit , edi- quiera derit , aut de eis etiam dispu- re tando publice, velprivatim trac- siciones taverit, nisi forsitan impugnan- tas do , ecclesiasticis censuris, aliis- aunque que contra similia perpetrantes ó á jure statutis pœnis , ipso fac- impugnandolas, to , absque alia declaratione sub- so jaceat . á á censemejantes Caterum per hanc expressam præfatarum propositionum, bacion et doctrinarum reprobationem , posiciones

alia in eodem libro contenta nullatenus approbare intendimus, cum præsertim in eo complures deprehensæ fuerint propositiones, et doctrinæ sive illis , quæ supra damnatæ sunt , affines, sive quæ communis ac probatæ cum doctrinæ , et disciplinæ temerarium contemptum , tum maxime infensum in Romanos Pontifices , et Apostolicam Sedem animum-præseferunt . Duo vero speciatim notanda censemus , quæ de augustissimo sanctissima Trinitatis mysterio §. 2. Decreti de Fide, si non pravo animo imprudentius certe Synodo exciderunt , quæ facile rudes præsertim et incautos in fraudem impellere valeant. Primum , dum posteaquam rite præmisit Deum in suo esseunum, et simplicissimum permanere , continuo subjungens, ipsum Deum in tribus Personis distingui , perperam discedit á communi , et probata in christianæ doctrinæ institutionibus formula , qua Deus unus quidem in tribus Personis distinctis dicitur , non in tribus Personis distinctus , cujus formula commutatione hoc vi verborum subrepit errorispericulum, ut essentia divina distincta in Per-

sonis putetur , quam fides catho- sonas lica sic unam in Personis distinctis confitetur , ut eam si- Personas mul profiteatur in se prorsus in ca distinctum . Alterumquod de ipsismet tribus divinis Personis addit eas de و secundum earum propietates per- sonas sonales, et incomunicabiles exac- des tius loquendo exprimi , seu ap- con pellari Patrem, Verbum , et Spi- san ritum Sanctum , quasi minus pro- y pria , et exacta foret appella- se tio Fllii tot Scripturæ locis bre consecrata , voce ipsa Patris é tos cælis , et e nube delapsa, tum la formula baptismi á Christopræs- da cripta, tumet præclara illa con- bien fessione , qua Beatus ab ipsomet mo Christo Petrus est pronuntiatus; igualmente ac non potius retinendum esset confesion, quod edoctus ab Augustino an- llamado gelicus Præceptor (a) vicissim ip- mismo se docuit in nomine verbi ean- debiera dem proprietatem importari, quæ zon in nomine Filii , dicente nimi- tin rum Augustino (b) eo dicitur Maestro Verbum , quo Filius. Verbo piedad ciendo mo diceHijo. Neque silentio prætereunda insignis ea , fraudis plena Sy- aquella nodi temeritas , quæ pridem im- Sínodo probatam ab Apostolica Sede que Conventus Gallicani declaratio- con nem an. MDCLXXXII, ausa sit claracion cana (a) S. Thom . 1. p. q. 34. art. (b) S. Aug de Trinit . l. 7. e. 2

non amplissimis modo laudibus exornare , sed quo majorem illi auctoritatem conciliaret, eam in Decretum de Fide inscriptum insidiose includere , articulos in illa contentos palam adoptare , et quæ sparsim per hoc ipsum Decretum tradita sunt , horum articulorum publica, et solemni professione obsignare. Quo sane non solum gravior longe se Nobis offert de Synodo , quam prædecessoribus nostris fuerit de comitiis illis expostulandi ratio, sed et ipsimet Gallicana Ecclesiæ non levis injuria irrogatur , quam dignam Synodus existimaverit , cujus autoritas in patrocinium vocaretur errorum , quibus illud est contaminatum Decretum . Quamobrem quæ acta Conventus Gallicani mox ut pro dierunt prædecesor noster Ven. Innocentius XI. per Litteras in forma Brevis die

XI. Aprilis anno MDCLXXXII, post autem expressius Alexander

VIII. Const. Inter multiplices die

IV. Augusti anniMDC.XC,pro Apostolici sui muneris ratione improbarunt , resciderunt , nulla, et irrita declararunt, multo fortius exigit á Nobis pastoralis solicitudo recentem horum factam in Synodo tot vitiis affectam adoptionem , velut temerariam, scandalosam , ac præsertim post, edita prædecessorum nostrorum decreta , huic Apostolicæ Sedi summopere injuriosam reproba-

re ; ac damnare , prout eam præsenti hac nostra Constitutione reprobamus ,et damnamus ac pro reprobata , et damnata haberi volumus. Ad id genus fraudis pertinet , quod Synodus in hoc ipso Decreto de Fide quamplures articulos complexa , quos Lovaniensiis facultatis Theologi ad Innocentii XI. judicium aetulerunt , tum et alios duodecim á Inocencio Card. de Noailles BenedirtoXIII que oblatos , non dubitaverit ex re- presentó probato secundo Ultrajectensi dudó Concilio vanum , vetusque com- antigua mentum exsuscitare , temereque segundo his verbis jactare in vulgus , que nempe universa Europæ notis- la simum esse , eos articulos Ro- labras me severisimo examini subjec- habian examen tos fuisse ; et non solum á qualicumque censura immunes exiis- habian se , sed etiam á laudatis Ro- sura manis Pontificibus fuisse com- comendados mendatos : cujus tamen assertæ Romanos commendationís non modo nul- recomendacion lum extat authenticumdocumen- gura tum , quin potius eidem refra- gun gantur acta examinis , quæ in bien nostræ supremæ inquisitionis ta- del bulis asservantur , é quibus id los tantum apparet , nullum su- ma per iis prolatumfuisse judicium. solo acercade Hisce propterea de causis librum hunc ipsum , cui titu- en tolica sentes

lus Atti , é Decreti del Concilio Diocesano di Pistoja dell' anno MDCCLXXXVI . In Pistoja per Atto Bracali , stampatore Vescovile. = Con approvazione ; sive præmisso , sive quovis alio titulo inscriptum , ubicumque , et quocumque idiomate , quavis editione , aut versione hactenus impresum , aut imprimendum, auctoritate apostolica tenore præsentium prohibemus , et damnamus , quemadmodum etiam alios omnes libros in ejus , sive ejus doctrinæ defensionem , tam scripto , quam typis forsan jam editos, seu , quod Deus avertat , edendos eorumque lectionem, descriptionem , retentionem et usum , omnibus et singulis Christi fidelibus sub pœna excomunicationis per contrafacientes ipso facto incurrendæ prohibemus pariter , et interdicimus . Præcipimus insuper Venerabilibus Fratribus Patriarchis , Archiepiscopis , et Episcopis , aliisque locorum Ordinariis , necnon hereticæ pravitatis Inquisitoribus , ut contradictores , et rebelles quoscumque per censuras , et pænas præfatas aliaque juris , etfacti remedia, invocato etiam ad hoc , si opus fuerit , brachii sæcularis auxilio , omnino coerceant , et compellant . Volumus autem ut earumdem præsentium transumptis ,

etiam impressis , manu alicujus Notarii publici subscriptis , et sigillo personæ in dignitate ecclesiastica constitutæ munitis , eadem fides prorsus adhibeatur, quæ ipsis originalibus Litteris adhiberetur , si forent exhibitæ , vel ostensa. Nulli ergo hominum liceat hanc paginam nostræ declarationis , damnationis , mandati , prohibitionis , et interdictionis infringere , vel ei ausu temerario contraire. Si quis autem hoc attentare præsumpserit , indignationem Omnipotentis Dei , ac Beatorum Petri et Pauli Apostolorum ejus se noverit incursurum. Datum Romæ apud Sanctam Mariam Majorem anno Incarnationis Dominicæ millesimo septingentesimo nonagesimoquarto, quinto Kalendas Septembris , Pontificatus nostri anno vigesimo . Ph. Card. Prodatarius R. Card. Braschius de Honestis . Visa de Curia . J. Manassci. = Loco + plumbi . = F. Lavizzarius. = Registrata in Secretaria Brevium. Anno á Nativitate Domini nostri Jesu Christi millesimo septingentesimo nonagesimoquarto , indictione duodecima , die vero trigesima prima Augusti, PontificatusSanctissimiinChristo Patris et Domini nostri Domini Pii Divina Providentia Papæ VI. anno vigesimo supra-

dictæ Litteræ Apostolicæ offixe,etpublicatæ fuerunt ad valvas Basilica Lateranen. , et Principis Apostolorum , Cancellaria Apostolicæ , Curiæ generalis in Monte Citatorio , in Acie Campi Flora , ac in aliis locis solitis , et consuetis Urbis per me Joannem RenzoniApostolicum Cursorem. = Felix Castellacci , Magister Cursorum.