, CONSILIUM AD EXSEQUENDAM CONSTITUTIONEM
‘ . DE SACRA LITURGIA
10 septembris 1965 Schemata, n. 102
De Pontificali,3
Coetus a studiis XX: De libro I Pontificalis
De Consecratione Episcopali
+
1 In tribus gressibus problemata quae ad instaurationem Consecrationis
Episcopalis pertinent Patribus proponimus,
In parte prima huius schematis de fundementis instaurationis agimus,
in parte secunda de statu quaestionis referendum est, nonnullis quaëé—
sitis Patrum iudicio propositis,
instaurationis Consecrationis Episcopalis
DE
In praeparatione huius schematis respectum habuimus
1) ad Constitutionem de Sacra Liturgia una cum Declarationibus Com-
nissionis praeconciliaris,
2) ad ritum Consecrationis Eviscopalis punc vigenten,
3) ad documenta posteonciliaria in quibus de Consecratione Épiscopali
actum est .
1) De normis quae in gonstitutione de Sacra Titurgia inveniuntur
2 Haec autem sunt, quae Constitutio de Sacre Liturgia decrevit:
Art, 25: libri liturgici quem primim recognoscantur.
+ . . : La
L] ”
Quoad Pontificale Romanum:
Art, 76: Ritus Ordinationum, sive quoad caeremonias sive quoad textus,
recognoscantur, Allocutiones Épiscopi, initio eiusque Ordinationis aut
Consecrationis, fieri possunt lingua vernacuila. In Consecratione Epi-
scopali impositionem manuum fieri licet ab omnibus Hiscopis praesentibus.
Quis in istis articulis Constitutionis de Sacra Liturgia de instau-
ratione Consecrationis Episcopalis haud multa dicuntur, coetue a studiid
noster pro suo labore maximi momento esse censuit normss generalce
instaurationis Sacrae Liturgise, inter quas sequentes speciaii modo
enumerandee sunb:
art. 23,1: Ut sana traditio retineatur et tamen via legitimae pro-.
gressioni aperiatur, ée singulis Titurgiae partibus recognoscendis
accurata investigatio theologica, Hisatorica, pastoralis senper prae-
cedat, Insuper considerentur cum legoa generales structurse et mentis
liturgiae, tum experientia ex recentiore instauratione liturgica et
ex indultis passim concessis promanans, Innovationes, demum, ne fiant
nisi vera et certa utilitas ecclesise id exigat, et adhibita cautela
ut novae formae ex formis iam exstantibus organice quodemmodo crescant,
Art, 30: Àë actücsam participationem promovendem, populi acclamatio—
nés, responsiones, psalmodia, antiphonae, cantica, necnon actiones seu
gestus et corporig habitus foveantur,. Sacrum quoque silentium sua tem
pore servetur,
Art. 31: In libris liturgicis recognoscendis, sédulo attendatur ut
rubricae étien partes fideliun praevideant,
Art. 34: Ritus nobili sinplicitate fulsgeant, sint brevitate perspicui
et repetitiones inutiles evitent, sint fidelium captui accompfati, neque
generatim muitis indigeant explanationibus.
Etiam Declarationibus Commissionis praeconciliaris ad art. nunc 76
nonentum speciale attribuendum erat:
a) Desideratur reductio pluriun caeremoniarun, una cum suis formulis,
pracsertim in ordinatione sacerdotali et in consecratione episcopali.
n + : - 3-
b) Recognoscatur tota traditio instrumentorun et indumentorun.
c) Allocutiones Episcopi ad Ordinandos revisioni subiciantur, ita
ut conceptus qui in ipsais continentur magis respondeant officiis et
obligationibus nostra aetate in iure praevisis.
à) Iten, nonnullse formulae passim in ritibus occurrentes, quac
disciplinan aut rerun conditionen obsoletan sapiunt, novis rerun adiunctis
raccommodentur.
e) Usus linguae fidelibus notae in allocutionibus Episcopi aa
Crdinandos necessarius videtur ad fidelium instructionen, ut ita nagis directe adducantur aû intelligendam naturan ot effectus singulorun
Ordinun.
2) De ritu Consecrationis Episcopalis nunce vigente
Ritue Consecrationis Episcopalis nunc vigens, secundun Fontificalc
Ronanun, in tres pertes divisus est:
Pers prima:
(ante Confessionen)
1) Fraesentatio et postulatio Electi ( a duobus Episcopis essistentibus);
2) Lectio Mendati Apostolicis ‘
3) Turamentun EÉlecti;
4) Examen Electi.
Pars secunda:
(ante versun Alleluia sive ultimum versur Tractus vel Sequentiae) 1) Brevis allocutio: "Episcopun oportet.....";
2) Invitatoriun: “Orerus, fratres carissini...";
3) Litanise;, |
4) Impositio libri Evangeliorum (usque ad traditionen annuli inclusivek
5) Inpositio maniums: ‘ |
6) Oratio: “Propitiere, Domine,..";
7) Fraefatio consecrationis: "Vere dignum...Deus, honor omniun
dignitatun ...unguenti rore sanctifica" (pare prima);
-4-
8) Unctio capitis cui Hymno "Veni, Creator Spiritue";
9) Pracfatio consecrationie: “Hoe, Donine, copiose,..,possit ossc
devotus" (pars secunäa};
10) Unctio nanuum oun Antiphona: "Unguentun in capite.,."et Pe 132;
11) Benedictio et traditio baculi Pastoralis;
12) Benedictio et traditio annuli;
13) Traditio libri Evangeliorun;
14) Osculum pacis.
8 Pers tertia:
(post benedictionen finalen missae)
)Benediotio et traditio nitrae;
2) Benedictio et traditio chirothecärums
3) Inthronizatio;
4) Hyrmue "Te Deun. ..f (interin Consecratus ducitur,,,per Ecclesian
et ommibus benedicit}s
5) Antiphone: "Firnetur manus tua... ot Oratio: " Deus, ocmiun
fideliun pastor,,
.#;s
6) Benedictio Consecrati;
7) Polychronia ("Aë muitos annos"},
3) De. docunentis posteonciliari
bus
Docunenta post promulgationen Constitütionis de Sacra Liturgia
edite de consecratione episcopeli haec stetuerunt:
a) Instructio ad exsequendan Constitutionen de Sacra liturgie recte
ordinandan:
Art. 69: Manuun inpositionen, in Consecratione Episcopali, omnes
Episcopi praesentes, habitu chorali induti, facere possunt. Verba auten
"accipe Spiritun Sanctun" a Pontifice Consecratore et duobus Episcopis
Corsasecrantibus tanturn dicantur,
9 b) Ritus servandus in concelebratione missee:
Caput: De concelebratione nissae in qua Consecratio Hpiscopalis
confertur:
vs
123, EÉlectus inter alios concelcbrantes, sive in accessu ad altare
sive in presbyterio, stat: nulla proinde ei paranda est cappella par- ticularis. Iten omnes sacras vestes albi coloris, quae pro Missa pon-
tificali requiruntur, iis exceptis quae in ipsa Consecratione benedi- cendae et ipsi tradendse sunt, in initio sunit, s n A 124, Episcopi quoque concôsecrantes, si concelebtrant, sacras vestes
quae pro concelebratione requiruntur in initio induunt.
125, luranentun, si tune praestandun est, tenpore nagis opportuno aut etian in sacristia, immediate ente ipsan Consesrationon, ficri potent, Hoe in casu tanen postulatio prini ÆEpiscopi conconsecrantis et lectio mandati Apostolici fiunt initio Consecrationis, ante examen Eleoti,
126, In ipsa Consecratione conferendn, ormia seorventur quae in
Pontificali Ronano habentur, Manmaun tamen inpositio fieri potest ab ormibus Episcopis pracsentibus, habitu chorali indutis; dater eos tanen prascedunt Episcopi qui in Missa sunt concelebraturi. Verba auten
“fAccipe Spiritun Sanctun" a Pontifice consecratore et a duobus Episcopis
conconsecrantibus tantun dicuntur.
128, Dun cantatur vel legitur antiphons ad offertoriun cun suo Ps,
Pontifex consecrator sedet oun mitra in throno vel in faldistorio et
oblationen Consecrati recipit, deinde manus lavat, surgit et de more
procedit ad aitare, |
- Posteommmnione dicta, Consecrator benedicit et inponit Consecrato nitran et chirothecas, et ipsun Consecratum inthronigat, qui, dun | cantatur hynmus "Te Deun“, omnibus.benedicit per eeclesian transeundo,
prout habetur in Pontificali, 6—
132. Finito hyrno dicitur entiphona "Firnotur" eur suis versiculis
ct oratione; qua expleta, Consocrator dicit "Duinus vobiscun“* et
subiungitur "ltc, nissa est". Tune Consecratus eu nitra et baculo
accedit ad Consecratoren, et cantat vel dicit: "Ad rultos annos",
Consecrator auten et Episcopi conconsecratores recipiunt eun aû cscu-
lun pacis. Demut solus Consecratus benedictionen sollermen inpertit,
ot onnes processionaliter revertuntur in secretariun,
statu is
L
Quia Constitutio de Sacra Liturgia in art. 21 accuratan investigatio-
nen thoologican, historican, pastoralen de singulis Liturgiae partibus
recognoscendis postulat, nobis visun est summariun breve investigatio...
nun - quasi statun quacstionie - quaëesitis Patribus Œonsiliit propo-
nendis praenittere,
Agicus
1) de ritu sacranentali,
2) de ritibue explicetivis,
3) de ritibus praeparatoriis, |
4) de connexu rituun un missa, in qua fit Consecratio Episcopalis.
12 1) De ritu sscrenentali Constitutio Apostolice Pii P. XII "Sacranentun Ordinis" (30.XI.1947) =
dc rateria et forna sacranenti in consecratione episcopali docuit:
"... in Ordinatione seu Consecratione Épiscopali nateria est nanuun
inpositio quae ab Episcopo consécratore fit. Forna auten constat
verbis "Praefationis", quorum haec sunt essentialia ideoque ad veloren
requisita: "Üonple in Sacerdote tuo ninisterii tui sumen, et ornanen-
tis totius giorificationis instructun coelestis unguenti rore sanctifica".
(1)
.(1) A4S 40 (1948) 7
A: De nanuun inpositione
Ir ritu nunc vigente inpositio nanuun anteceäit orationen "Pro
pitiare, Domine, ...*, quae oratio olin erat litaniarun conclusio;
nanuun inpositio hune locun obtinuit per falsan rubricae transeriptio-
nen, in qua de nanuun inpositione, inter invitatoriun “Orenus, fratres
carissini,...." nenpe et orationen "Propitiare, Domine, ..,#, uti
patet ex Pontificali Romano-Gernanico (saec, X ned.} ubi in aliquibus
nanuscriptis etian oratio votiva missae pro Consecrando "Adesto, Do-
nine, ..." et dictun invitatoriun ad litanias rubrican de inpositione
nanuun sequuntur, (2)
Oratio "Propitiare, Donmine, .,." nullo modo aû ritun sacranentalen
pertinet,
Optandun est, ut inpositio manuun, i.e. nateria sacrancnti, inmme...
diate praefationen consecrationis, forman nenpe sacranenti, antecedat,
QUAESITUM. TZ:
Placetne Patribus, ut inpositio manuun fiat immediate ante pracfatio-
nen consecrationis?
14 b) De xexbis_"Aceipe, Spiritun Sanctun", quaë ad menuun inpositionen dicuntur investigatio historice docet, hanc
formlan per Pontificale Guilelni Durandi (saec. XIII ex.) in Conse-
cratiônen Episcopalen introductan esse, (3) |
Quia haec verba secundun Constitutionen Apostolicen "Sacranentun
Ordinis" ad ritun sacranentalen non pertinent, inno in erroren ducunt,
ac ai istis verbis Episcopus consecraretur, omittantur,
QUAESITUM IT:
Placetne Patribus, ut formula "Accipe Spiritun Senctun" utpote dupli-
catio toliatur?
(2) c£. €. Vogel - R. Else, Le Pontifical rorano-gernanique du deuxiène
siècle. Città del Vaticano 1963: I, 216 s..
(3) cf. M. Andrieu, Le Pontifical romain au noyen-êge III. Cittè del
Vaticano 1940, p. 3825 cf. V. Leroquais, Les Pontificeux nanu-
scrits.,.,.Paris 1937, I, p. LXXKVII.
B: De pracfntione consecrationis
15 : a) De_duobus partitus praefationie In ritu nunc visgente praefatio consecrationis in duas partes
. scissa est; unctio capitis (une eun Hynno "Veni, Creator Spiritus")
praefationen interrumpit, Unctio capitis (saec. VII in liturgia Hiber_
nensis prino testata (4) j in praefationen introducta est in ritu
gallo-franco saec. IX med.(5). Hoc evenit ex una perte, quie textus
preefationis:".... coelestis unguente rore (olin fluore} (6) sanc-
tifica" allusionen aë hune ritun praebere videbatur, ex altersa parte
quia theologis illius aetatis unctio capitis maioris nonenti esse
videbatur quan inpositio manuun.
Constitutio Apostolica "Sacranentun Ordinis certitudinen de ritu
gsacranentali nobis praebuit; ex quo sequitur unctionen capitis ritun
explicativun (etsi magni nouenti) esse, Convenit ergo ut post inposi-
tionen nanuun tota praefatio consecrationis proferatur et tun unetio
capitis sequatuxr,
QUAESITUM IT:
Flacetne Patribus, ut unetio capitis non intra praofetionen sed
post illan peregatur?
16 b) De node proferendi verba praefationis MConple...senctifica” Ex decreto SCR (20.11.1950) (7) verba sesentialia et aû valcren
réquisite, formula nenpe: "Conple...sanctifica" dicuntur sine cantu.
haec solutio minus apta videtur, quia stylo liturgise contradicit,. Si
neupo verbe naxini monenti ex aliis extollenda sunt, liturgia via
contraria procedit: e.gr. in ritu servando in concelebratione nissae
(7.111.965) perhibentur "Centus pro concelebratione" pro parte cen-
trali Canonis, ite ut ‘esden pars possit etian cantu proferri®,
(4) cf. R. Kottje, Studien zun Einflu des Alten Testenentes auf Recht
und Liturgie des frihen Mittelalters. Bonn 1964, 99 s.
(5) cf. M. Anûrieu, Le sacre épiscopal d'après Hincnar de Reins: RHE 48
(1953) p. 40-54.
(6) cf. L.C.Mchlberg, Sacranentariun Veronense.,..Rona 1956 p. 119 (fluorc);
H. Lictzmann, Des. Satramentarium gregorianum ...Mänster/W. 1921,p.6
(7) AAS 42 (1950) 448 se, (flore).
9- Û
“Cantus* etian unice ad forrmilas #Qui pridie", Sinili nodo" et "Haec
quoticscunque feceritis", inno ad sola verba consecrationis linitari
poteat (8).
Ex hoc exenplo elucet noûdun proferendi verba cesentialia fornae
sacranentalis sine cantu ninus aptun ocsse, Optandun est, ut tota forna
sacranentalis, tota praefatio nenpe consecrationis, in cantu proferatur,
IV:
QUAESITUM
Placetne Patribus, ut etian verba essentialia pracfationis canantur?
+17 e) De_textu pracfationis consecrationis Quoad textun pracfationis consecratorine haec dicenda esse viden-
tur: Sacranenta secundun notun 1llud adagiun 14 efficiunt, quod signi
ficant, "Ut signa... etian eû instructionen pertinent. Fiden non solum
supponunt, sed verbis et rebus etian alunt, roborant, exprinunt; quare
fidei sacranenta dicuntur" (9),
Ideo etian, innuo pracsertin praefatio conseerationis âe gratia et
rmnere episcopali puncta essentialia exprinere Geberet,
Secundun Constitutionen "lunen gentiun" episccpi sunt successores
Apostolorun:*£piscopi igitur communitatis ministeriun.., susceperunt,
loco Dei praesidentes gregi, cuius sunt pastores, ut doctrines nagistri
sacri cultus sacerdotes, gubernationis ministri... Proinde docet Sacra
Synodus Episcopos ex divine institutione in Locun Apostolorun successisse
tanquan Ecelesine pastores,, 410),
"Pestores ad pascendum dominieun ure.en electi, ministri C.risti sunt
cè dis: cnsustores mysteriorux Dei, suibus conc.dita est testificatio
nuelii cratine Dei tire rinistretio Suiritue iustitise ir gloria"(11).
mme
(3) Ritus servandus ia Conceletïratiore _issce, ‘ditic tyvice, ‘yris
Folyslcitis Vaticenis 1055, 81.
(9) Constit. de 5, Titurcia, avt, 59.
(11) art. 20,
(12) itid,, art, 21. L
- 10—
“Episcopaiis... consecratio, eun munere sanctificandi, munere quoque
confert docendi et regendi,.. Ex traditione enin, quas praesertin li-
turgicis ritibus et Ecclesiae tun Orientis tuu Occidentis usu declara-
tur, perspicuum est manuun inpositione et verbis consecrationis gra- tian Spiritus Sancti ita conferre et sacrun characteren ita inprimi
ut Episcopi...ipsius Chrieti Magistri, Pastoris et Pontificis partes sustineant et in eius persona agant"(12), Ian vero fetendun est, in praefatione consecratoria liturgiae rona- nae de hac theologia muneris episcopalis, a Concilio in art, cit, ad adunbrata et in sequentibus articulis evoluta, valide pauca inveniri,
Pers prior, gcilicet anammetica praefationis, quee ‘verbe essentia lia! continet, loquitur tantun de eutmo sacerdotia, et quiden modo sat
onusto et intricato, exemplun typicoun inveniens in vestibus sacerdota...
libus.et in unctione Asronis, ‘ Pars altera praefationis, in qua âona pro Consecrando a Deo inpe- trantur, praeter aliqua, quas omni fideli optabilia sunt, et alia,
quae hodie male sonant ("qui maledixerit ei, sit ille malediotus") vel aliquomodo obscure intelligentur (ninisteriun reconciliationis.,, in virtute signorun et prodigiorun") loquitur etian de muneribis ES cerdotalibus, de ministerio nenpe reconciliationis et de potestate claviun in remissionen peccatorum; insuper habentur allusiones de mu
neribus praedicandi, regendi et pascenäi, Nullibi vero serno occurrit o.gr. de successione Apostolorun et quod
Episcopi sunt ministri Christi, cuius partes sustinent.
Cun auten praefatio, quae conflata est duobus orationibus conse-
cratoriis, ronana nenpe et gallica (13), ian valde icnge sit, non ex-
pedit, ut adhuc amplificetur,
(12) Ibid.
(13) cf. A.G.Martinort, L'Eglise en prière. Paris 1961, p. 496, 506; textus ronenus cf. H. Lietznann, 1 e., p. 50. ‘ . ° -11i- Quae eu ita sint, exemini subici debere videtur rueestio, utrun substitui possit alius textus, qui exprinat melius theologiam munerum episcopalium, Qui textus aut de novo exarandus essebt aut sumendus e
fontibus antiquis, utique forsitan hic vel illuc eviter mutandis.
Imprimis sese offert .oratio consecratoria Traditionis Âpostolicae
S. Hippolyti Romani saec. III ineunte scripta (14). Illa oratio cum
sua introductione in articulis citatis Constitutionis de Ecciesia
bis citatur (15), Quod maius est: usque hodie in crdinatione episcopi
Coptorum (16) et in forma evoluta qualem induit in Testamento Domini,
(17), in liturgia ordinationis Syrorum occidentalium in honore habetur,
UAESITUM V+
Placetne Patribus, ut investigetur, quomodo praefatio consecrationis
theologiam episcopatus secundum Constitutionem "lumen gentium' melius
exprimat?
LE
C: De functione Épiscoporum consecrationem concelebrantium
16 Etsi “ad consecrationis validitatem unum solum sufficere Episcopum
«extra dubium est, ,..n priscis tamen Ecclesiae temporibus plures
Episcopi huiusmodi Consecrationi adetiterunt" {18}, Hic usus omnino
ret'inendus est, Sed quaestiones oriuntur,
Ritus nunc vigens distinguit quoad episcopos consecrationem episco-
paälem concelebrantes inter consecratorem principalem et omnes alios
épiscopos adstantes ex una parte, ex altera parte etiam inter episcopos
"conconsecrantes" et episcopos qui tantum manus imponunt, Quid faciunt
eépiscopi qui tantum manue imponunt,
(14) B. Botte, La tradition apostolique de Saint Hippolyte. Münstor/W.
1963, p. 6-10; cf. appendicem huius schematis.
(15) art. 21.
(16) H. Denzinger, Ritus Orientalium, t.II, Wircsburgi 1864, p.23-24;
33-34; 48-49.
(17) Ibid., p.220-221. Haec formula communis est Syris Antiochenis et
Maronitis.
(18) Const. Apost."Episcoporum Consecrationis": A4S 37 (1945) 131.
- 142 -
Constitutio de Sacre Liturgia hunc ritum inducens (19} vere non
intendit discriminationen, sed in genore signi ostendit veritatem, de
qua Constitutio "Lumen gentium": "Episcoporum est per sscramentum
Ordinis novos slectos in corpus episcopale assumere” (20), Instauratio consecrationis episcopalis in via a Congtitutione de
Sacra Liturgia inchohatea progredi debet, ne qua discriminatio oriatur, Restauratio antiqui ribtus, impositionis nempe manuum ab omnibus episgco-
pis adstantibus adhibeñdac, tantun gressus primus est.
Nomini non patet, post Constitutionem Apostolican “Sacrsmentum Ordinis", in qua de ritu sacramentali definitive actum est, hunc usum
quod nempe episcopi conconsecrantes omnes formulae usque ad traditionem
libri Evangeliorum inclusive una oun Consecraküte prineipali éicere debent, inutilem esse. Consequenter nemo optat, ut omnes episcopi,
qui manum imposuerunt, omnes istas formulas dicant, Que de causa —
secundur opinionen nostran - Instructio ad exsecutionem Constitutionis de Sacra Liturgia recte ordinandan (21) solummodo manuun impositionen ab ommibus episcopis postulat, non autem formulam “Accipe Spiritum
Sanctun".
Investigatio historica docet, usque ad saec. XII ex. solum Conse-
cratoren principalen verbe fornee, praefationen nenpe ‘consecrationis, protulisse, ceteris episcopis manus imponentibus, sed orationi conse-
cratoris principalis tacite consentientibus, (22),
Etian in ritibus orientalibus hic modus usque nune retinetur (23). Videtur ad traditionen antiquan Romanan et universalen revertendun esse,
QUAESTTUM VIE:
Placetne Fatribus, ut solus Consecraoor principalis praefationen et
oùnes alias orationes et fornulas proferat, ceteris Episcopis tacite
consentientibus? | —————— ——
(19) art. 76; {20} art. 21; (21) art, 69; (22) CF. Pontificale romano-germanicun, ed. C.Vogel-R.Elze, 1, ©. I., 216 ss; Pontificale Ronerun XII saec.: ed.M.Andrieu, Le Pontifical Ronain...l, 147 8e (in versione secunda (saec.XII ex.) episcopi assistentes ctian orationen "Propitiare" et praefationen consecra- tionis dicunt ‘yoce suppressa').
(23) Sic in Ritu Byzantino, cf.J.Gcar, Euchologion, sive Rituale Graecorun . Venetiis 1730, p.244. Pro ceteris ritibus of. H. Denzinger, Ribut Crientaliun,t,.1ll, p.22, 85, 242, 271. 2, De ritibus explicativis
19 Gratian in ritu sacranentali acccptan ct munus sesceptun ritus qui
ritun sacramentalen sequuntur exprinere deberent. Invostigandun est
quonodo secundum Constitutionen de $Sacra Liturgia et Declarationen
Comnissionis praeconciliaris instauratio istorun rituun peragi potest
eo fine, ut clarius exprinant gratian et obligationes consecrationis.
Agirus:
A). de capitis unetione;
B) de nanuun unctione;
C) de insigniun traëitione; |
D) de libri Evangeliorun inpositione et traditiones
E) de inthronitatione,
A) De capitis unctione
50 Supra (n.15) iam dictun est optandum esse, ut capitis unctio non
intra sed immediate post praefationen consecrationis peragatur,
Ritus unctionis capitis gratien in consecratiom episcopali
acceptan optine exprinit, etsi formula ninis communiser de hac
accepta gtatia loquitur ("Ungatur ot consecrebtur caput tuun coelesti
benedietione, in Ordine Pontificali. In nonine latris,.."}), Formula
ritus clarius significare deberet donun gratise in consecratiane
acceptun, Videtur talem formulem inveniri posse in ritu unetionis
naruun (de qua :nfre agendun érit), in verbis nempe:
LES
"Deus et Pater Donini nostri Jesu Christi, qui te ad Pontificatus (23a)
sublinari coluit dignitaten, ipse te Chrisnate et mysticae delibutionis
liquore perfundat, et spiritualis benedictionis ubertate foecundet".
Quae fornula, in Pontificali Romano-gernenico primo testata (24),
ad unctionen nenpe pollicis, forsitan pro unctione capitis exarata est,
étei nullun manuseriptun notun est, quod certitudinen dat de hoc usu(25).
Textus tamen cptine interpretari potest de capitis unctione.
23a) vel melius: Episcopi.
24) Ed. C, Vogel - R, Eize I, 220,
25) Cf. M. Andrieu, Les Orâines Romani du haut noyen-âge. Louvain 1931
58: IV, 88, n. 4,
- 14 -
Insuper optandun est, ut unctio capitis peregatur liniendo chri-
smate solummodo surmitaten capitis (vel. si casus fert, fronten) in
forna crucis. Ligatio capitie oun mappula rituse inutilis est et onittatur,
QUAESTTUM VIT:
Placetne Patribus, ut investigetur, quomodo formula unctionis cepitis
magie apta fiat ad exprimendun donnn in Consecratione episcopali acceptun?
21,8) De manuun uÿctione
Unctio manuun e ritu Ordinationis presbyteri in ritun Consecrationis
episcopalis introdueta Get; secundun testes traditionis Romanae unctio
manuun in consecratione episcopali non erat itoranda, sed nonnisi pe-
ragenda erat, si consecrandus 6 Diaconatu a Episcopatun pronovendus
erat (26). Unetio srgo manuux in consecratione episcopali est duplicatio,
Secundun ergo principian: #,,.onmittentur quae tenporun decuramyupli.
cata fuerunt.,."(27), onittenda est. Unctio manuum in Ordinationc pre
sbyteri tanen peragi deberet chrisnate secundun ueum antiquioren (28);
quod et veritas ritus postulat, quia oleun catechunenorun est oleun
baptisnatis,
Si manuun unctio in congecratione episcopali onittitur, Antiphona
"Unguentun in capite,,." cun suo psalno ad unebtionen capitis cani
posset - salten si plures consecrandi sunt - loco Hyni "Veni, Creator
Spiritus", qui usque munc post ritun sacranentalen, per quen confertur
gratia Spiritus Sancti canitur, itaque locun ninus aptun tenet,
QUAESITUM VIII:
ï Placetne Patribus, ut unctio nanuun cus iam in ordinatione FPresby- teri poracta sit, in consecratione epiecopi onittatur?
(26)Cf. OR XXXV, 69: Hac ({sc.praefatione consecrationis) expletæ con-
secrat ei menus si nondun habuit consecratas, crdine quo supra
prefiximus (M.Andrieu, Les Ordines Romani,.,.Iv, 45scf.p.19 s.).
(27)Const. de Sacra Litur.ie, art, 50.
(28})cf. 3. KRieinheier, Die Priesterweihe in ré#nischen Ritus. Trier
1962, 122. L
5-
C) De insigniun traditione
22
in rubricis Fontificalis Roneni ia dicitur, ut ecluunodo adhi-
bendae sint, si insignia non sint benedicta. Optanüun est, ut ad
abbreviandun ritun omnes istae benedictiones tenpore cpportunc, ante
ipsan actionen sacran, perasantur.
QUAESTTIUM TX:
Placetne Patribus, ut benedictiones (annuli et baculi Pastoralis)
anticipentur quasi privatin, solis traditionibus insigniun intra
consecrationen renanentibus?
b) De_insigniun traditione in genere
23 Traditio baculi Pastoralis et traditio annuli maioris monenti
sunt ad explicandun manus episcopale in consecratione sccentun,
WEpiscopi" enin “communitatis nkeriun susceperunt...loco Dei
praësidentes gregi, cuius sunt pastores, ut doctrinse nagistri, sacri
cultus sacerdotes, gubernationis ministri"(29), missi ‘a Patrefarilias
ad subernandan familien suen" (30), |
Lam in fontibus saec. V de baculo Pastorali tractatun est (31);
Isidor Hispalensis (+ 636) loguitur de traditione baculi et annmli
in consecratione episcopali (32),
Ex adverso de traditione mitrae et chirothecarun nihil invenitur
in libris liturgicis ante Pontificalen Guilelni Durandi (saec.XITlex.) 33).
34 ce) De_traditionibus nitras et chirotecarun optandun est, ut onittantur, quia "rerun conditionen obsoletan
sapiunt"(34), quod elucet e formulis rituus "lnponinus, Donine,
capiti huius Antistitis et Agonistae tui galean munitionis et salutis,
quatenus decorata facie, et arnata capite, cornibus utriusque Testa-
nenti terribilis apparent adversariis veritatie; etc." (ad iapositionen
(29) Const,"Lunen sentiun*, art. 20.
(30) Ibia., art, 27.
(31) Cf, M. Andrieu, Les Ordines Ronani....IV, 89 n.1.
(32) De eccicsiasticis officiis IT, 5n.12: Migne, Patr.lat.83, 783-784.
(33) Cf. Pontificale Romanze Curiae: M. Andrieu, Le Pontifical Romain...
IT, 368 (consecratus nitran et chirotecas sunit in fine uissae
sine ulla caerencnia),
(34) Declarationcs commissionis praeconciliaris aû art, nune 76, ad d.
_- 16 -
rénitrae); "Cireunda, Donine, menus huius ninigtri tui munditie novi
homines, qui de coelo doscendit, ut quemadmodum Jacob dilectus tuus,
pellioulis hoedorum opertis manibus, paternam tenedictionem, oblato
peatri cibo, potugue gratissimo, impetravit,..etc"{aû traditionem
chirothecarum).
UAESITUM _X:
Flacetne Patribus, ut traditiones mitrae et chirothscarum supprimantur?
25
investigandum esset, an formula in Pontificali romano-germanico
testificata (35):
“Accipe baculum sacri regiminis sienum, ut imbeciiles consolides, ti-
tubantes confirmes, pravos corrigas, rectos diriges in viam selutis
aeternae, habeasque potestatem eligendi digmos et corrigendi indignos,
cooperante domino nostro Jesgu Christo®,
munus pastorale episcopi melius exprimeret quam formula (similis
aetatis (36) ) nunc vigens.
QUASSITUM XT:
Placetne Patribus, ut investigetur, quomodo formla e@ traditionem
baculi Pastorelis magis apta fiat aë exprimendum munus in consecratione
episcopali acceptum?
D) De libri Evangeliorum impositione et traditione
a) De libri Fyangeliorum impogitione
LS
26 Inpositio libri Evangelicrum praeclarus est ritus et ergo reti-
nendus, $Sed nulla causa invenitur, eur impositio usque ad traditionem
annuli inclusive extenditur, Investigatio historica docet ex antiquis-
. Simis temporibus impositionem libri Evangeliorum exstitisse (37), sed
solumodo durante impositionem manuum (et praefationem consecrationis)
(35) Cf, ed, C, Vogel - R. Elze I, 222.
(36) Ibid,
(37) 8. Botte, Le rituel d'orâ@inetion des Statuta Ecclesiae antiqua:
RTAM 11 (1939) p. 231-233,
= 17-
Etian secundum libros liturgicos recensiores (e.ær. Fontificale Guilelmi
Duranditsaee XIII ex.) (38) impositio libri Evangeliorum fit solummodo
durante manuum impositione et praefatione consecrationis. Optandum
est, ut hic modus restituatur. Ita finis huius ritus, explicatio
nenpe oneris in consecratione suscepti, melius exprimitur,
QUAESITUM XIT:
Flacetne Patribus, ut liber Evangeliorum solummodo durante imposi-
tione manuum et praefatione consecrationis Consecrando imponatur?
27
videtur hunc ritum esse rétinendum, quia munus episcopale
optine exprimitur. In rubricis autem non dicatur *Consecratus tangat
librum", sed “Consecratus (duobus manibus) accipiat libram”,
Traditio libri Evangeliorum immediate post unctionem capitis pera—
gatur, sequentibus traditionibus anmuli et baculi Pastoralis, Haec
consecutio rituum immediete ad ulbimum ritum explicativum, ad inthro—
nizationem nempe, tendit,
QUARSITUM ÆITT: |
Flacetne Patribus ut liber Evangeliorum immediate post unctionem
capitis tradatur?
QUAESITUM XIV:
Placetne Patritus, ut annulus et baculus Pastoralis post traditionen
libri Evangeliorun tradantur?
er
.E) De inthronigetione
29 Pontificele Romanun distinguit aüoad ritum inthronizetiônis casum, in quo épiscopus in propria ecclesia, ét casum, in quo non in propria
ecclesia consecratur.
Inthronizatio episcopi in ecciesie aliena consecrati cum veritate
ritus cohaere non viéetur,
(38) Ed. M, Andrieu, Le Pontifical romain ...III. 382 ss.
- 18 -
30 Inthronizatio episcopi in ecclesia propria consecrati fiat immedia-
te post traditionem libri Evangeliorum, annuli et baculi Pastoralis,
quia et inthronizatio ritue eat explicativus; catheära enim episcopi
gienum est muneris praedicandi Evangelium de quo munere Constitutio
“Lumen gentium": “lnter praecipua Episcoporum munera eminet pragdicatio
Evangelii" (39).
Post inthronizsationem, îin fine ritus consecrationis Consecratus ad
cathedrem suan deduetus accipiat à Consecratore et omnibus Episcopis
adstantibus oscoulum pacis et det etiam presbyteris forte concelebrantibus.
32 Episcopus in ecclesia aliena consecratus in fine totius ritus con-
secrationis deducatur a Consecratore ad sedem Épiscoporun concelebran-
tiun et sedeat secundum antiquam traditionem Romane hac ie “super
omnes Episcopos® (40), Etiem in hoc caeu osculum pacis finis est totius
ritus congecrationis,
QUAESITUM XV:
Placetne Patribus, ut Mpiscopus in eccleaia propria consecratus
inmediate post traditiones annuli et baouli Paatoralis ad catheûran
suan adducatur, ubi det omnibus episcopis et etian presbyteris forte
concelebrantibus osculun pacis?
3) De ritibus praeparatoriis
Agimus:
A: De postulatione
B: De allocutione Consecratoris
C: De examine electi
D: De cratione ritum sacramentalen praeparante
(39) art. 25
(40) OR XXKIV, 42 (ed. M. Andrieu, Les Ordines Romani .... III, 613).
- 19 -
33 A: De posbulatione Pospulatio quasi initiun totius consecrationis ommino retinende est. Oritur quaestio utrun Consecrandus Consecratori praesentari debeat vel a duobus vresbyteris vel a duobus episcopis.
Constitutio de Sacra Liturgia agens de instauratione Liturgise
inter alia hoc principium generale statuit: In celebrationibus liturgicis quisque, sive minister sive fidelis, munere suo fungens, solum et totum id agit, quod aë ipsum ex rei natura et normis liturgicis pertinet (41), In ritu consecrationis episcopalis nunc vigente âuo episcopi, olim
'assistentes" ab e. 1950 “conconsecrantes" (42) nominati, in parte centrale consecrationis vere consecrationen concelebrantes sunt, durantibus ritibus praeparatoriis auten cunere consecrando assistendi
funguntur, À Consecratore principali, sed etiam - etsi non expressis verbis - ab omnibus episcopis parten in consecratione habentibue po
stulant consecrationen, 1,6, etlam a semetipsis, quoé veritati ritus contradicit,
Ut investigatio historica denonstrat, erat antiquus usus Ronanus,
ut delegati cleri et populi occlesiae episacopum desiderantis a conse...
‘cratore, in hoc casu a Pontifice Romano, consecrationem electi postu—
larent (43), Hic modus etian in consecrationibus non a Romano Pontifice collatis servatus est, sicut testatur a plurimis libris liturgicis (44). Postuletio a duobus episcopis proferenda in Pontificali romano-ger... manico (saec.X,ed,) prino testata (45) et a Pontificali Guilel:i
Durandi in 1iturgian ronanan introducta est (46).
(41) Art, 28. (46) Cf. Decr, SCR (20.11.1950): AAS 42 (1950) 448 ss. (43) CF. OR XEXIV, 21 ss (ed. M. Andrieu, les Ordines Ronani...IIl, 608 ss}; OR XXXV B, 1 es (ibid., IV, 100 ss). : (44) Etiam in Pontificali ronano-germanico, in quo nodus aiter primo invenitur, hic nodus testificatur (cf.ed,0. Vogel - R.Eize 1,266s8) vide etian: Pontificale romanum XII saec. (ed. M. Andrieu, Le Pontifical romain,,,I, 138), Pontificale Ronmanse Curiae {ibid.Il, 351 s) Pontificale Guilelmi Durandi (ibid. III, 347 8). (45) Ed. ©. Vogel - R. Elze I, 207. (46) Fa M. Andrieu, Le Pontificel romain... III, 378. 7 - 20- . 4 4
QUAESITUM XVI:
Placetne FPatribus, ut investisgetur, a quibus Consecrandus Consecra-
tori praesentari debeat vel a duobus Presbyteris vel a duobus Episcopis?
B: De altocutione Consecratoris
34 In consecratione episcopali nil invenitur de allocutione Consecra-
toris praeter sententiam unicam: "Episcopum oportet...”(ex antiquo
“De officiis septem graëuum" VII saec.) (47),
Constitutio de Sacra Liturgis auten decrevit:
Locus aptior sermonis, utpote partis actionis liturgicac, prout
ritus patitur, etiam in rubricis notetur (48).
Optandum est, ut in rubricis praescribatur ailocutio a Consecratore
populo faciends âe munere episcopali (secundun mentem sententiae dictao
"Episcopum oportet...") imnediate post lectionem Mandati Apostoliei,
ante examen Eleoti.
QUAESITUM XVII:
Flacetne Patribus, ut rubries provideat in initio ritus allocutionen
Consecratoris principalis de munere episcopali?
GC: De examine Électi
35 Examen Electi est magni momenti. In facie totius ecclesiae Electus voluntatem suam aperit munere suo functurum esse in spiritu Eccelesia"
Examen ergo electi retinendun est.:
6 Locus aptior examinis esse videtur immédiate post sermonen Conse- cratoris de munere episcopali,
37 Textus exeminis videtur abbreviandus esse et abbreviari posse.
Insuper quacstiones secundae partis, quaestiones nempe de fide, simpli-
ciores esse deberect , secundum principium "non muita seë muitun". In
omnibus enin ritibus confessio fidei, si pracbende est, modo genera-
liori et simpliciori praebetur (49),
(47) CF. B,. Botte, Consummare: Archivun latinitatis medii sevi
12 (1938} 45.
(48) Art. 35, n. 2,
(49) Cf. coliationen baptismis renovationen promissionun baptisnatis
in vigilia paschali,
] - 21-
Textus quacstionum fidei initiun duxit e sic dictis ‘Statutis
Écclesiae antiquis” incerti autoris (possibilitor Gonnadii presbyteri
Massiliensis + 4967) (50) et ad controversias huius +enporis spectat(51),
Textus examinis nunce vigens in libris liturgicis gallicis saec, IX
primo testatus {52} & Fontificali romanc-germanico in liturgian ronanan
introductus est. (53).
QUAESITUM XVIIE:
Flacetne Patribus, ut investisgetur, quôonodo examen Electi
ex una
parte aptius fiat conditionibus nostri temporis et ex altera parte
brevius fiat?
D:.De oratione ritun sacramentalem praeparante
3° Ut jam dictum est (n. 12) oratio praeparens ritum sacramentalen, impositionen nenpe manuum et praefationen consecrationis, immediate
praecedat. ‘ .
Invitatoriun “Oremus, fratres catissini..." dicatur sine conclu
sione "Per Christum,,.®, quia non est oratio. |
Functio orationis “Propitiare, Domine supplicationibss nostris..,.",
quae erat olim conclusio Litaniarun (54), restituatur,
Videtur ad abbreviandun totum ritum consecrationis episcopalis
investigandun esse, quomodo litanise breviores reddi possint, salvis
séenper intentionibus specialibus "Ut hunc praesenten EÉlectun,,.",
quie in istis intentionibus momentun speciale orationis praeparatoz
riae exprimitur,
QUAESITUM XIX: '
Flacetne Patribus, ut investigetur, quomodo litaniae breviores
reddi possint?
|
(50) Cf. Ch. Munier, Les Statuta ecclesiae antique. Paris 1960, 209ss,
(51) Ibid, 107 58. |
(52) Cf. E, Martène, De antiquis ecclesiae ritibus. Rouen 1700: lib.I,
cp. VIII, art, Xl, ordo V (II, 382-383).
(53) C?. e&,. CO. Vogel - R. Elze I, 207,
(54) Cf. B, Kleinheyer, Die Priesterweihe...p.62 ss (pro ordinatione
presbyteri}), .
7 on - e : : . _2-
4) De connexu rituun cun Misss, in qua fit consecratio episcopalis
39 2) Iam in "Ritu servando in conceletratione Missae" aliquomodo provisun est de connexu rituun consecrationis episcopalis cun Missa
(e-gr.: nulla proinde consecrendo paranda est capella particuleris)
(55). Scû "Ritus servandus in cohcelebratione Missac" immediate
spectat aû concelsbrationen, non auten aû consecrationen episcopalen,
Hic ergo etian alia nomenta tractande sunt,
40 b) Videtur omnes et. singulos ritus consecrationis episcopalis uno tractu peragendos esse, Onnes enin ritus consecrationis episcopalis elenenta unicae actionis libturgicse sunt et inter ge copulantur,
Postulatio tendit ad Mandatun Apostolioun, Mandabun aû alloeutionen,
allocutio ad examen, exanen ad orationen pracparanten, onnes autem
ritus praeparatorii aû ritun sacranentalen, Ritus explicativi Cinter
quos etian inthronizatio) ex altera parte respiciunt ad ritun sacra
nentalen; ormes ergo ritus explioativi immediate ritun sacramentalen
prasequi deberent. Divisio rituum consecrationis episcopalis in tres
partes (ante confessionen, ante ultinun versun tractus, post Fosteom...
munionen) decureu temporun exorta (56) revidenda esse videtur.
(55) N. 122 es.
(56) In fontibus liturgiae romanae & saec. VIII (OR XXXIV: ed M.
Andrieu, Les Ordine Ronmani,,.IIl, 606 ss) usque ad saec. XIII
(Pontificale Romanse Curiae: ed. M, Andrieu, Le Pontifical ro-
nain...Il, 354) hic nodus testificatus est: die praecedenti fit
exanen Electi, die dominica fit consecratio, In Pontificali
ronano-germanico (ed C, Vogel - R. Elze I 207) et sequentibus !
libris liturgicis etian die conseerationis ante confessionen
fit exanen (alter "secunâun Gallos"}, Tertia pars Consecrationis
(post communionen) 8 Pontificali Guilelmi Durandi prino testatus
est (ed. M. Andrieu, Le Pontifical ronain...IlI, 338 ss).
° - 23-
ce} Zocus aptior onniun rituun consecrationis esiscoralis esse
lotur non ante ultinum versun tractus (57) sed inter dues partes
‘iceae, inter liturgiam nenpe verbi et eucharistican, sicout fit
Jnnfirmatione (58} et Metrimonio (59), si intra Missam cele-
tur, Liturgia enim verbi adducit ad sacramentum; ad liturgian
2 cucharisticam quasi ed finen suum tendit consecratio episco-
Âs, per quan Consecratus instituitur “ceconomus gratiae supremae
.cerdotii, pracsertim in Eucharistia...qua continuo vivit et
urescit Ecclesia". (60).
Placotne Patribus, ut onnes ritus consecrationis uno tractu inter
“rurgian verbi et liturgian eucharistican peragantur?
ä) Ritus nunc vigens novit orationes ribuales, coliectan nempe et
nm super obleta et postcommunionen, proprias sub unica conclu
.‘rre orationtbhus diei addendes, Sed in his formulis non explicite
es consecratione episcopali agitur. Valide dolenduz est liturgiam
onss pronrias de munere episcopali loquentes decursu temporun
missiste (61), Videtur optandun esse ut in missali romano inseratur
cissa propria “In Consecratione Episcopi", sicut fit pro baptisno (62),
Gonsecratione Æpiscopi" a Coetu competente exarentur?
(57) Secundun "Traditionen Apostolicem" $. Hippolyti Romani consecratio cpiscopalis fit immediate ante liturgian eucharistican (cf. B. Botte, Le Tradition spostolique...p. 10).
(58) Constitutio de Sacra Liturgia, art. 71, n.2; Litteree Apostolicae “Sacran Liturgiam" (25,1,1964} aë IV; Inetructio ad exsecutionen Constitutionen...art. 64-66.
{59) Constitutio de Sacra Liturgia, art. 78; Instructio ad exsecutionen Constitutionis,,,.art, 70.
{60) Constitutio “lumen gentiun", art. 26, (6:) OR XAXIV, n.36+: "Deinde legitur apostolun ad Timotheun: Carissine, fidelis eerno: si quis episcopatun desiderat, bonum opus desiderat, et cetera" (ed. M. Anûrieu, Les Orâines Romani...IIl, 612).
£, Constitutio de Sacre Liturgia, art. 66
- 24— % - «
Ca :
+3 e) Supra ian dictun est (nn.29 ss), inthronizationen et ultimum
ritun explicativun et uitinun ritun totius actionis esse debere.
Episcopus in ecclesia propria consecratus per inthronizationen locum
praesidentialen totius communitatis tenet. Optandun est enin, ut
traditio antiqua ronana (63) quae etian in Oriente viguit (64) resti-
tuatur, secundun quan in concelebratione consecrationen episcopalen
sequente Episcopus in ecciesia propria consecratue sit celebrans
principalis. Hice modus magis respondet nenti Constitutionis de Sacra
Liturgia (65) et etian nenti Constitutionis "lunen gentiun" (66).
Épiscopus vero non in ecalesia propria consaoratus non sit in
convelebratione celebrans principalis, sed, siout lan dictun est
(n. 32), prinun locun teneat inter alios concelebrantes,
QUAESITUM XXII: Vide notan
(65) Cf. “Traditionen Apostolican" 5, Hippolyti Romani (ed, B, Botte,
- La tradition apostolique.
,p. 11).
(64) Cf, Constitutiones Apostolorun VIII 5, 9: ed, F,.X.Funk, p.476,
(65) Art, 41: tEpiscopus ut sacerdos nagnus sui gregis habendus eut,
a quo vita suorun fidelium in Christo quodammodo derivatur et
pendet. Quare omnes vitan liturgican dioceseos circa Kpiscopun,
praesertin in ecclesia cathedrali, maxini faciant oportet: sibi
persuasun habentes praecipuen nanifestationen Ecclesiae haberi
in pleneria et actuost participatione totius plebis ganctae Dei
in iisden celebrationibus litursgicis, praesertin in eaden Eucha-
ristia,in una oratione, ad unun albare cui praeest Episcopus a
guo presbyterio et ninistris circundatus".
(66) Art. 26.
Vu
io t a
QUAESITUM XXII:
Placetne Patribus, ut Episcopus in ecclesia propria consecratus
in fine ritus consecrationis ad catheëran suan adductus, lituraiae
eucharisticae praesideat?
- 25 -
CONSPECTUS GENERALIS ÇCONSECRATIONIS FPISOOPALIS {INSTAURATAE)
44 Post litursian verbi
À: Ritus praseparetorii:
a) Praesentatio Electi et postulatio;
b) lectio Mandati Apostolici;
e) ellocutio Conseeratoris;s
à) examen Electi; ee
e) Oratio praeparatoria: -
Invitatoriue
Litaniae
Oratio litenise concludens,.
B: Ritus sscrementelis:
ur
Inpositio nanuun et praefatio consecrationis,
C: Ritus explicativi:
a) Inpositio libri Evangeliorun (durante inpositione nanuun et
praefatione consecrationis)s
b) unctico capitiss
c) traditio libri Evangeliorun;
d) traditio annuli;
e) traditio baculi Pastoralis;
} £) inthronizatio;
g) osculun pacis.
Sequitur liturgia eucharistica,
- 26-
Ex traditione Apostolicee S. Hippolyti:
(cf. n. 17 schenatis}
(Cur textus originalis deperditus est, hic pracbebtur versio latina
antique, quae temen corrigitur, ubi opus est, secunûun reconstructionen
lingua gellica a B, Botte facta ex versionibus orientalibus et praeser...
tin ex "Epitone Constitutionis Apostolicae" graeca, ubi oratio conse-
crationis directe ex “Traditione Apostolica" S. Hippoiyti depronpta. est.)
Deus et Pater Domini Nostri lesu Christi, Pater nisericordiarun et
Deus totius- consolationis (2 Cor. 1, 3), qui in exceleis habites et
bunilia.resnieis (Ps: 112, 5-6), qui cognoacis omnia antequen nascantur
(Den, 13, 43), tu qui dedisti terminos inecclesine tuae regulas
per
verbun gratias-tuae, qui praedestinasti ex prineipio genus justorun
ab.
Abraham, qui constituiati principes ac sacerdotes,
et sanctuariun +toun ur
‘sine ministerio non dereliquisti, eui sb initio nundi placuit, in his, quos elegisti.glorificari: mune effunde ean virtuten, .quae à te eat,
Spiritun principalen (Ps..50, 14), quen dedisti. dileoto filio tuo Iesu
Christo, quen donavit sanctis. apostolis, qui constituerunt eceleaiam per,
singula loca ut sanetuariun tuun, in glorian et. Jauden indeficienten
noninis tui, : :
._ Da, cordiun cognitor Pater, super hune servun tuun, quen elegisti. ad 4 épiscopatun, ut pascat grecen sanctan tuan, et surmun sacerdotiun tibi
exhibeat saine reprehensione, serviens tibi nocte et die, ut incesseanter
vultun.tuuu,propitiun reddat et offerat dona sanctse ecclesine tuse;
ut virtute-Spiritus eummi sacerdotii habeat-potestaten.dinittendi peccata
secuniun-mandetun tuurn et solvat onne-vinulun. secundun potestaten quan
dedisti apostalis (Mt.18, 18). placeat tibi in nansuetudine et mundo corde,
offerens bibi odoren suavitatis, per filiun tuun Yesun Cnristun per quen
tibi &loria et. potentia et honor, cun Spiritu sancto in sancta Ecclesia ..
et nune et in .saecula saeculorun,.
er Anen. .
TS GRETA D
Évemn. £e at OU ÀX LA
; CONSILIUM AD EXSEQUENDAM CONSTITUTIONEM 3 DE SACRA LITURGIA
8,11,1985 Schereta
De Pontificali
DE IMPOSITIONE MANUUM Appendix
IN CONSECRATIONE EPISCOPT
TI. Status quaestionis
Tuxta Traditionem apostolicam Hippolyti e.2 (ed.B.Botte p.4-5).
episcopi praesentes manus electo imponunt , deinée unus ex éis, ab omnibus rogatus , imponens ei manus orationem consecrationis pro- nuntiat. Iden servatur in Statutis ecclesiae antiguis c.90 { ed.C. Munier, p. 95): Eniscopus cum ordinatur, duo episcopi ponant et teneant evangeliorum codicem super cervicem eius, et uno super eum fundente benedicotionem, reliqui omnes episcopi qui adsunt manibus suis caput eius tangant, Praesoriptio Statutorum , in Sacramentario Gelasian probnta, regula facta est ritus Romani et usque ad saeculum XIIT inclusive servatur. Sic in Pontificali Romano 8. XII ( ed.M. Andrieu, I, p. 147) et s. XIII (ibid. II, p. 359}, ipsa verba Statutorum “ uno fundente bene- dictionem" expresse citantur. Attamen üäin Fontificali s, XII, codex Lugdunensis praescribit ut alii episcopi orationes dicant suppressa voce; Ttem in Fontificali s.XIII unus codex contra ceteros.Saeeulo XTIT exeunte , Durandus ( ed.M. Andrieu III, p. 382) pracscribit ut episcopi assistentes praefationem et crationes una cum consecratore dicant, exceptis benediotionibus ornamentorum, Attamen in Pontificali Romano hñec rubrica omissa est, quod sine intentione fieri non potuit ,; cum Pontificale Romanum a Durando pendeat, Ex his apparet usum seécundum quem omnes consecrätores preces recitant non esse antiquun, sed tantun à gseculo XIT passim ïäin ritum Romanum irrepsisse nec Umquäm firmum et stabilem fuisse, Usus autem antiquior , qui iam ab Hippolyto et Statutia ecclesine antiquis proponitur, etiam post Duranduminipsa liturgia Romans perseveravit et in traditione eecle- siarum orientalium semper servetus est. Anno 1940 Pius XII publici iuris fecit Constitutionem apostolicam “Episcopalis consecrationie" (LAS 37: 1940, p. 131-152), Summus Pontifex animedvertit in diversis regionibus diversem esse consuetudinem ,dum hic consecretores secunädarii nihil eliud dicunt ac formula "Accipe Spiritum sanctum" ( quae a Durendo est introducta), illic autem omnes orationes dicunt. Ut ergo idem usus ubique servetur, praecipit ut duo epistopi assistentefy praefationem et orationes submissa voce pro- ferant , exceptis ofnamentorum benediotionibus. Notat etiam Summus Pontifex praesentiam plurium consecratorum non requiri propter validitatem consecrationis, sed vi antiquae consuetudinis. Anno 1947 , idem Pius XII promulgavit Constitutionenm apostolicam "Sacramentum Ordinis" {AAS 40, 1948, p,5-7}, qua definivit materiem sacramenti ordinis esse solam manuum inpositionem, formam autem preefationem quae illam comitatur. De consecratione episcopali nihii 2
addidit, simpliciter remittens ad Constitutionem “Episcopalis consecra- tionis". Denique anno 1950 Sacra Rituum Congregatio vartationes edidit in Pontificale Romanum introducendas (AAS 42, 1950, p. 448-455), De conse- cratione episcopali prsecipit ut conconsecratores orationem Propitiare et praefationem integram cum consecratore recitent et submissa voce legant quae consecrator canit vel legit, exceptis ornamentorum bene — dictionibus. Insuper verbe essentialia praefationis sine cantu proferri debent. Notandum est obligationem consecratoribus äimpositem orationes pro- nuntiandi non e Constitutione apostolica "Sacramentum Ordinis" deri- vard, sed e documento anteriori , nempe e Constitutione “Episcopalie consecrotionis® qua Summus Pontifex usum a Duranäo propositum probave- rat. lamvero in ipsa Constitutione "Sacramentum Orâinis", Pius XII principium dogmaticoum posuit quod ad aliam conclusionem ducere deberet.
IT. Prinoipium dogmatioum
In Constitutione apostolica “Sacramentum Ordinis" Pius XII specula- tioni theologorum Latinorum veram traditionem opposuit. Opinio enim a saeculo XIIT invaluerat secundum quam materia sacramenti ordinis erat traditio inetrumentorum , opinio quae etiam in Pontificale Roma num ixrepserat, in quo affirmabatur characterem praesertim än 111a: ” traditione instrumentorum imprimi, Non speculatione theologica usus est Summus Pontifex aû veritatem probandam , seë via inguisitionis histovicse, Probatur enim in omni- bus Ecclesise universalis ritibus diversorum temporum et regionum effeotus ordinatione productos suffilolenter significatos inveniri manuum impositione et verbis eam determinantibus. Iludicavit ergo Sumnus Pontifex unanimitatem omnium ecclesiarum esse factum dogmaticum contra: quod nulla speculatio theologica praevalere potest. Non videtur temerarium hoc prineipium a FPio XII positum episcopali consecrationi applicere. Traditio enim omnium ecclesiarum -non excepta Romana usque ad saeculum XII et ultra -semper fuit ut unus episcopus benedictionem funderet, aliis manus tantum imponentibus. Si regula est, in ordinétionibus , quoû semper et ubique traditun est servate , non videtur cur ad usum particoularem medio aevo exortum sbandum esset. Quidam putant tribus consecratoribus opus esse ut consecratio securior fiat et 1deo omnes verba formae proferre debere. Quae opinio expressis vertis à Pio XIT reicitur in Constitutione "Episcopalis consecrationis " et nullo historico fundamento nititur . In antiquiori- bus documentis, praescribitur ut omnes episcopi praesentes manus imponant. In quibusdam regionibus septem saltem requirebantur. Nume- rus ternus numquem fuit nisi numerus minimus ut collegium aûesset. Conse œatio episcopi est actus collegialis quo corpus episcoporum novum membrum sibi aggregat et ei confert Spiritum ques ab apostolis aecepit, .
Alii obiciunt episcopos qui manus imponunt , quin formam pronuntient,
non esse vere consecratéres ,quia eorum participatio est caeremonialis, non autem sacramentalis. Sed absurdus videtur admittere actun episcoporum assistentium per duodecim saeoula mere caeremonialem fuisse et subito , saeculo XII , alicuius incogniti geuctoritéte sacramentalem faotum esse. Qui 3
primus hodiernum usum introduxit sene non de innovatione cogitavit. sed ita egit quie ei persuañum erat dintentionem ecclesiae semper fuisse ut omnes episcopi manus äimponendo donum Spiritus sancti reapse conferrent et, speculatione scholastion ductus , nestimavit rem clariorem futuram si etiem verba pronuntiarent. Jdem dicendum est de Pio XII. In Constitutione apostolica " ESiscopalis consecratin- nis" non usum particularem medii aevi invocat , sed antiquam totius 2cclesiee traditionem. Quod si probavit useum a Dur‘néo propositum, propter unitatem et ut res clarior appareret, non temen damavit usum antiquum qui senper ab orientalibus servatur, Eadem persuasio apud orientales habetur. Sie in ritu byzantino , ora... tio consecrationis (I.Gonr, Euchologion, Venetiis 1730, p.250) loqui- tur de candidato "qui dignus est habitus subire iugum evangelii et dignitatem eummi sacerdotii per manum mel peccatoris et prassentium ministrorum et coepiscoporum". Si ergo per duodecim saecula et ultra ecciesia universa in ounctis ritibus credidit consecreationem episcopalem effioi per impositionem manuum omnium episcoporum, uno nomine omnium benedicetionem funéente, non potuit per tot saecula errare, Est factum dogmaticum contra quoû nulla speculatio theologica praevalere potest,
IIT. Conclusio
Patet in tali materia iudicium Supreme Auctoriteti tantum compes tere. Postquam fructum nostrae inguisitionis exposuimus, non possumus nisi Summum FPontificem supplicare ut, re melius perpensa, Ecclesia Romana ad antiquam et univerenlem traditionem redeat. Sic melius apparebit consecrationem episcopalem non esse tantum transmissionem alicuius potestatis à persona ad personam , sed actum collegii episcoporun novum membrum sibi aggregantis. Sic etian melius apparebit unitas. ecclesiae , eadem traditione quae fuit ab initio in occidente sicut in oriente servata.